OVER HET INMAKEN VAN GROENTEN EN VRUCHTEN. 167 



pervlakte en overal met fraaie opstaande plooien bedekt. Nergens in 

 het vlies ziet men openingen, nergens draden of takken of iets wat de 

 kim op een schimmelgewas zou doen gelijken. Doch beschouwen wij 

 een deel van zulk een vlits onder het mikroskoop. Terstond blijkt ons , 

 dat het uit talrijke , kleine cellen bestaat , die reeds op het eerste ge- 

 zicht zooveel op gistcellen gelijken, dat men ze voor een en dezelfde 

 soort zou houden. Een nader onde7'zoek bevestigt deze overeenkomst : 

 het ziju kleine ovale cellen, met een dunnen wand en een korreligen 

 inhoud, waarin druppels cel vocht en olie gemakkelijk te zien zijn. Ook 

 ziet men hier en daar cellen , die een kleine cel aan haar top dragen 

 of die in groepen van twee of meer op dezelfde wijze met elkander 

 verbonden zijn, als wij dit voor de gist beschreven. De vermenigvuldi- 

 ging geschiedt dus juist zooals bij de gist. Toch mogen wij de gist en 

 de kim niet voor hetzelfde gewas houden, al komen ze nog zoo zeer 

 met elkander overeen. Zij onderscheiden zich in één belangrijk opzicht, 

 dat ze , tenminste met betrekking tot ons onderwerp , tot geheel - ver- 

 schillende zaken maakt. De kimcellen toch missen het vermogen om 

 gisting te veroorzaken ; dompelt men ze in een vloeistof onder , zoo 

 leven ze nog slechts kommerlijk en sterven weldra. Haar rol in de 

 natuur is dezelfde als die der schimmelplanten ; zij tasten de opper- 

 vlakte van vochtige produkten van het planten- en dierenrijk aan , en ver- 

 teren deze langzamerhand , onder de inwerking van de zuurstof der lucht. 

 Wat den vorm betreft komt de kim dus met de gistcellen , wat haar 

 verrichtingen betreft, met de schimmels overeen. 



Onze laatste afdeeling was die der bacteriën. Dit zijn uiterst kleine, 

 meest staafvormige cellen , die slechts met de sterkste vergrootingen 

 kunnen worden gezien , en waaraan een bepaalde structuur ter nau- 

 wernood kan worden waargenomen. Zij zwerven op eigenaardige wijze 

 door het veld van het mikroskoop, en bewijzen reeds daardoor hare 

 natuur als levende wezens. Dertig-duizend-millioen dezei' bacteriën we- 

 gen in drogen toestand nog niet één milligram; het is dus niet te 

 verwonderen , dat de studie van deze wezens steeds met groote moei- 

 lijkheden gepaard gaat. 



Men zou zich allicht verwonderen hoe het mogelijk is, dat zulke 

 onbegrijpelijk kleine plantjes een zoo groote rol in de huishouding 

 der natuur kunnen spelen. De verklaring is echter zeer eenvoudig: wat 

 hun aan grootte ontbreekt , herstellen zij door het ontzaglijk aantal , 



