DE STRUISVOGELS IN ZUID-AFRIKA. 187 



te pijlen, doodelijke wonden kunnen toebrengen. ' Op dezelfde wijze jagen 

 zg ook het wilde beest dat zich, gelijk wij boven zagen, niet zelden 

 in gezelschap der struizen ophoudt. Ook is het voorgekomen , dat een 

 Boschjesman zoo juist den struis nabootste , dat hij door een zijner 

 stamgenooten werkelijk voor zulk een vogel werd gehouden, zoodat 

 hij alleen door zich van zijne vermomming te ontdoen aan den doode- 

 lijken pijl vau zijn makker ontkwam. Dat de struisvogel zoo dom zou zyn, 

 om , wanneer hij achtervolgd wordt , zijn kop in het zand te steken , in de 

 meening dat hij dan door den jager niet gezien wordt , is niets meer dan 

 eene fabel, die waarschijnlijk hieraan haar ontstaan verschuldigd is , dat 

 de struis, wanneer hij achterhaald wordt, zijn kop zooveel mogelijk 

 verbergt , daar deze de meest kwetsbare plaats van zijn lichaam is , en zich 

 met zijne pooten verdedigt. Bij de jacht worden de struisvederen dikwijls 

 beschadigd door doornstruiken, die bij de kolonisten de eigenaardige 

 namen van Baak-en-steek en Wacht-een-heetje dragen. 



Reeds voor geruimen tijd hadden twee kolonisten te Beaufort-West, 

 in de Kaapkolonie, molïini en pritschard , met goed gevolg struisvo- 

 gels gehouden, doch bet was niet gelukt de eieren uit te broeden. Na 

 vele vergeefsche pogingen slaagde de Engelsche kolonist a. douglass , 

 te Grahamstown , hierin. Voor omstreeks tien jaren was hij in het be- 

 zit van drie struisvogels, later kreeg hij nog acht daarbij. Zoodra hij 

 had opgemerkt dat zij ia gevangenschap eieren legden , nam hij proe- 

 ven om die kunstmatig uit te broeden. Gedurende drie jaren waren 

 de uitkomsten daarvan weinig bevredigend , maar later werden zij 

 door de toepassing van een nieuwen broedtoestel zeer voldoende. 

 Douglass zag zijne elf struisvogels tot 900 aangroeien, en die vermeer- 

 dering gaat nog steeds geregeld voort. Andere kolonisten volgden zijn 

 voorbeeld en thans is de struisvogelteelt een der weldaden voor de 

 dorre en onvruchtbare struken van Zuid-Afrika, die tot weinig anders 

 kunnen dienen. Douglass gebruikt voor zijne struisvogels 480 hectaren 

 oneffen land , hetwelk vroeger als weide voor schapen diende. ^ De grond 

 schijnt echter ontaard en verzuurd te zyn, zoodat hij voor de schapen 

 geene genoegzame hoeveelheid voedsel opleverde , doch de struisvogels vin- 

 den daarop nog genoeg planten om zich to onderhouden. Met uitzonde- 



' Op eeue dergelijke wijze worden ook de Eraoe's op Nieuw-Holland gejaagd. Zie 

 Album der Nntunr 1866, p. 64. 



' De schapenteelt neemt insgelijks thans in Zuid-Afrika eene groote vlucht : men 

 acbat het aantal dezer dieren op 20 millioen stuks. 



