EEN ZACHTAARDIGE PAUW. 



Onder de levende leden van mijne kleine menagerie reken ik een pauw , 

 dien ik kortelings uit de PreangerEegentschappen kreeg, en die sedert 

 den eersten dag, dat hij in mijn bezit was, op 't dak vloog en daar zijn 

 vaste stand-, zit- en slaapplaats koos, om die niet te verlaten dan wan- 

 neer het eten voor hem wordt neergestrooid , — althans zoo meende ik ; 

 maar nog een andere reden bestaat er, die hem van zijn lievelingsplaats 

 doet neerstrijken. 



Toen ik op een zondag te huis blijvende eenige insekten onderzocht, 

 ontdekte ik tot mijne groote vreugde een nauwen vriendschapsband tus- 

 schen mijn pauw en een trits jonge , ondeugende , speelsche poedels. 



Ziehier welke lieve scène ik aanschouwde. 



De drie veelbelovende spruiten stoeiden naar oude gewoonte op 't erf 

 van ons huis en dreigden, onder gekef, geknor en gejank , eikaars ooren 

 en pootjes te verslinden, toen plotseling dat spel gestaakt werd door- 

 dien de trotschc pauw van zijn verheven zetel neerdaalde en, alsof hg 

 hen wilde verzoeken mede te mogen spelen, zijn kop midden tusscben 

 de strijdlustigeu legde. Tableau ! . . . De schrik was totaal, maar van zeer 

 korten duur, want de schitterende trillende veertjes op den kop van 

 mijn pauw wekten te veel de speel- en bijtzucht van de jeugd op, 

 dan dat ze die konden inhouden. Een algemeene aanval werd gewaagd. 

 De pauw, die allengs zijn geheele lichaam op den grond had uit- 

 gestrekt, was 't mikpunt van alle plagergen, die in de jeugdige brei- 

 nen opkwamen; de vleugels werden geheel en al uitgespreid door een 



