DE GOUDVELDEN VAN AUSTRALIË. 217 



matie rust verder naar 't westen op kristallijne schiefergesteenten, en 

 in deze bevinden zich drie goudvelden en rijke koperertsgangen. Ten 

 oosten grenst de bazalt aan de hoofdmassa van 't zooeven genoemde 

 steenkoolgebergte , noordelijk aan graniet en devonische gesteenten. De 

 graniet, die ten westen van Kepple-bay optreedt, strekt zich onafgebroken 

 uit over zeven breedtegraden en zes lengtegraden, en hoogstwaarschijnlijk 

 breidt zich de bedoelde massa nog verder noordwaarts uit. 



De straks genoemde tertiaire zandsteenlagen der woestgn hebben 

 vroeger het geheele noordelijk gedeelte van Queensland ingenomen. Dit 

 blijkt hieruit , dat nu. nog afzonderlijke stukken van die formatie , op 

 verschillende hoogten en op verschillende gesteenten liggende, door de 

 geheele landstreek verstrooid voorkomen. Terwijl die formatie in het 

 oosten verdween — behoudens de zooeven gemelde uitzonderingen van 

 gedeelten, welke door de uitbarstingen van bazalt een hooger niveau in- 

 namen en daardoor voor wegspoelen bewaard werden — is zij ten westen 

 der Cordillera's grootendeels behouden gebleven. Het groote waterdoor- 

 latend vermogen van dit gesteente is de oorzaak van de dorheid des 

 laudschaps. Uit deze beschrijving blijkt vrg duidelijk, dat de Australi- 

 sche Cordillera's zijn te beschouwen als het produkt van opheffingen, 

 die gedurende de tertiaire periode, en wel hoofdzakelijk in hare jongste 

 afdeelingen , haar invloed deden gelden. Die opheffingen werden veroor- 

 zaakt door erupties van geweldige bazaltmassa's. 



De devonische en oudere gesteenten zijn , gelijk reeds een en ander- 

 maal gezegd is , sterk geplooid , opeen gestuwd en strijken meest van 

 het noorden naar het zuiden , terwijl de kloven van alle tot hetzelfde 

 tijdperk behoorende eruptie ve gesteenten met die richting ongeveer 

 parallel loopen. Deze plooiing en strekking staan evenwel met de 

 richting van het gebergte en met de doorbraken van bazalt in geen 

 verband. Immers de jongste devonische gesteenten van Queensland 

 staan haast nog even vertikaal als de oudste lagen der overgangs- 

 formatie; de onderste lagen der steenkolenformatie daarentegen zijn 

 reeds horizontaal op de koppen dier lagen gelegerd. Hieruit volgt, 

 dat die oudste sedimenten zijn opgeheven in den tijd, die tusschen de 

 devonische en steenkolenperiode in ligt. Welke der oudere eruptieve 

 gesteenten daaraan deelgenomen en die opheffing bewerkt hebben, is 

 niet met zekerheid te zeggen. De omstandigheid , dat de kern van het 

 gebergte uit graniet schijnt te bestaan, zou ons hierbij in de eerste 

 plaats doen denken aan dit gesteente. 



