218 DE GOUDVELDEN VAN AUSTRALIË. 



Door de later gevolgde doorbraken' van bazalt en trachiet zijn hier 

 en daar de oudere sedimenten uit de straks genoemde oorspronkelijke 

 strekking in eene andere overgebracht , terwijl door dienzelfden in- 

 vloed de jongere sedimenten eene strekking erlangden, die van de me- 

 ridiaanrichting afwijkt; grootendeels behielden zij bij de doorbraken 

 de oorspronkelyke horizontale ligging. Tevens werd het niveau dienten- 

 gevolge dikwijls veranderd. Zoo liggen de onderste lagen der groote 

 steenkolenformatie van N. Zuid- Wales gedeeltelijk beneden den zeespie- 

 gel, gedeeltelijk eenige honderden voeten daarboven, en elders 2 a 3000 

 voet hoog boven op den rug der Cordillera. 



Het zoo even genoemde verschynsel, t. w. dat de overgangsgesteenten 

 van het Australische vastland, ja zelfs vele der hen vergezellende erup- 

 tieve gesteenten , eene strekking hebben van noord naar zuid , welke 

 strekking zelfs gemeen is aan de Pyreneeën van Victoria, aan de zij- 

 takken in N. Zuid- Wales en aan de plateaux van Queensland, — dit 

 verschijnsel is zoo algemeen , dat reizigers en herders daarvan dikwijls 

 gebruik maken als van een kompas, ten einde zich te oriënteeren. En 

 als wij nu bedenken, dat in de geplooide laagstelsels in die richting 

 de samenhang het geringste was , daar nu alleen de zijdelingsche druk , 

 de zwaarte der lagen hier viel te overwinnen, dan kan het ook geen 

 verwondering baren, dat ook de spleten en kloven, waarin zich de 

 goudkwartsbeddingen bevinden , welke kloven door die sedimentaire 

 (devonische en silurische) lagen heen loopen, parallel met genoemde 

 richting werden opengeschuurd. 



Omtrent den tgd van het ontstaan der kloven schijnt men te mogen 

 aannemen , dat deze valt op het einde van het overgangstijdperk , of 

 in eene periode, die onmiddellijk de vorming van het steenkolenge- 

 bergte voorafging. In dit tijdperk lag het oostelijk deel van N. Hol- 

 land nog onder de wateren. Eene eeuwen lang voortgezette opstuwing 

 der granieten, die de kern der Cordillera's vormen, deed het allengs bo- 

 ven den oceaan verrijzen. De toen reeds gevormde gesteenten der de- 

 vonische en voorafgaande tijdperken ondergingen daarbij die verschui- 

 ving en plooiing en vertikale opheffing, welke wij daaraan nu nog 

 waarnemen. 



(Slot volgt.) 



