DE BROODBAKKER VAN THURSO. 223 



ness' rotsen bedolven lagen. Hij begon deze versteeningen te verzame- 

 len , niet als een dillettantj, die uit pure verveling , of uit de zucht 

 om met een ordeloos kabinet voor niets beduidende bezoekers te pron- 

 ken , een ganseben hoop daarvan bijeenhaalt , maar , als door intuïtie 

 daartoe gedreven, legde hij naast elk nummer eene gedetailleerde be- 

 schrijving van de omstandigheden , onder welke hij ze had gevonden 

 en van den uiterlijken vorm , dien ze aanboden. Zoo verkreeg zijne 

 verzameling hooge wetenschappelijke waarde, en maakte de bakker 

 van Thurso zich verdienstelijk door de vermeerderde kennis van den 

 ouden rooden zandsteen , de formatie der streek. 



Wilde men uit dit alles het besluit trekken, dat dick zijne beroeps- 

 plichten verzuimde, men zou zich zeer vergissen. Hij woekerde met 

 den tijd , wist dien juist te verdeelen, en ziedaar den sleutel van het 

 geheim , dat onze bakker naast zijne dagelijksche werkzaamheden nog 

 tijd in overvloed overhield "/or mahing himself acquainted with the 

 natural Instory of his neiv home.'''' 



Zoo althans meldt ons de biograaf van robert dick , de bekende samuel 

 SMiLES, aan wien het tijdschrift Nature eenige bijzonderheden ontleent, 

 waaruit deze mededeelingen wederom geput zijn. 



Dick had tot gewoonte in den vroegen morgen het brood te bakken ; 

 terwijl hij den verkoop overliet aan zijn huisbaas, een vertrouwd en 

 eerlijk man, nam hij zelf den wandelstok in de hand, en lang voorde 

 meest matineuse bewoner van Thurso den slaap uit de oogen had ge- 

 wreven , was onze bakker reeds op weg naar poel en moeras , naar 

 kloof en klip. Enkele malen, wanneer hem een bijzonder lange tocht 

 wachtte , stond hij reeds te middernacht op , om onder 't schijnsel der 

 sterren zich naar buiten te begeven. Nimmer verzuimde hij echter 

 's avonds weder in tijds thuis te zijn , ten einde alles in gereedheid te 

 brengen voor zijne beroepsbezigheden van den volgenden ochtend. Het 

 spreekt van zelf, dat zulk eene vreemde figuur in 't kleine stadje de 

 aandacht moest trekken. Zijn medeburgers begrepen niets van de geest- 

 drift, die dick bezielde, en met medelijden en minachting werd deze 

 bejegend. Als hij 's avonds de stadspoort binnentrad , achteloos gekleed , 

 met een hoed op het hoofd als een kachelpijp, een ouderwetschen rok 

 aan 't lijf, bemodderde laarzen aan de voeten, beladen met een pak 

 steenen of een bundel planten, ziet, dan haalden de eerzame Thursoërs 

 medelijdend de schouders op voor een man, die dus zijn tyd verbeu- 

 zelde en eer eene plaats verdiende in 't krankzinnigen- of idiotengesticht ! 



