224 DE BROODBAKKER VAN THURSO. 



Men vermeed zijn gezelschap, maar dick eveneens het hunne. Zijn treurige 

 jeugd had hem alreeds niet al te vriendelijk gestemd jegens zyn mede- 

 menschen, en hoe langer hoe meer trok hij zich terug uit de samen- 

 leving. Binnenshuis zocht hij zijn troost in de boeken, daar buiten 

 bij planten en versteeningen. Dick's lektuur bepaalde zich niet enkel 

 tot werken over natuurlijke historie; al wat degelijk was trok hem aan; 

 hij was inzonderheid een beminnaar van poëzie. Hij had zich geoefend 

 in de teekenkunst en was hierin naar wensch geslaagd. Deze kunst 

 kwam hem uitnemend te stade bij zijn lievelingsstudiën , en bovendien 

 versierde hij de wanden der bakkerij met allerlei zinrijke en zelfs smaak- 

 volle schetsen. Een stuk houtskool was hem daarbij het eenvoudig , 

 maar deugdelijk materiaal. 



Het toeval bracht onzen bakker in kennis met den beroemden hugh 

 MiLLER. Een innige vriendschap tusschen deze twee, zoo hemelsbreed 

 van elkander verschillende, en toch wederom in sommige opzichten zoo 

 zeer met elkaar overeenkomende persoonlijkheden , was de vrucht dezer 

 ontmoeting. Nu eerst werd de geologische wereld bekend met den 

 wetenschappelyken arbeid van den bakker van thurso. En deze, bij 

 zijn gloeienden oven gezeten , en in miller's geschriften zijn eigen naam 

 vermeld vindende, bloosde van schaamte. "Vertel de menschen", zoo 

 schreef hij daarna aan miller, "vertel de menschen niet meer, wie die 

 oude beenderen vond, laat ze daarnaar raden als het hun lust." 



Toch was DICK niet ontbloot van ijdelheid. Zoo maakte hij zich b.v. 

 vroolijk over de "heeren-geologen", die zoo bang zijn hun schoenen 

 vuil te maken. Hij vertelde met eene bijzondere zelfvoldoening aan zijn 

 vrienden hoeveel uren en minuten hij aan één stuk had doorgewandeld, 

 en spotte raet de "heeren", die hun tijd doorbrachten met slapen, of 

 zich in koetsen lieten rondrijden. 



Ook kon hij niet altijd de verzoeking weerstaan, met zijn schrander- 

 heid in 't maken van gevolgtrekkingen te pralen, of te prijken met zijn 

 collecties. Deze kleine vlekjes werden evenwel ruimschoots opgewogen 

 door zijn braaf, rechtschapen karakter, zijne edele onbaatzuchtigheid, 

 zijn geestdrift voor de natuur en zijn nauwgezetheid in de vervulling 

 zijner beroepsplichten. Zijn leven was eensdeels een voortdurende strijd 

 tegen de armoede, anderdeels eene onvermoeide toewijding aan de weten- 

 schap. Na 56 jaren van zulk een leven stierf hij , nauwelijks genoeg 

 achterlatende om de kosten der begrafenis te dekken. 



Winterswijk, 12 Jan. 1879. R. E. DE HaaN. 



