EEN BLADZIJDE UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE VORMVERANDERINGEN ENZ. 249 



van de afgewerkte weefselbestandeelen en geeft een verjongd aanzien 

 aan het oude kleed, waarin wij leven en wonen. Geen oogenblik is 

 aan te wijzen , waarop ons lichaam in volmaakte rust , den toestand 

 van volkomen evenwicht nabij is. Noch tijdens het leven noch in den 

 dood. Want zoodra hebben niet de organen hun arbeid geëindigd, ol 

 dezelfde krachten, die eens hun werkzaamheden regelden en onder- 

 hielden , werken samen om die organen af te breken en tot eenvou- 

 diger vormen terug te brengen. Het organisch geheel verdwijnt en 

 wordt gesloopt tot asch , die in den bodem of in de urne terugblijft , 

 en tot gassen, die in de lucht in rustelooze vaart tot een nieuwe 

 werkzaamheid geroepen worden. 



Zoo gaat het met ons lichaam , zoo ook gaat het met alles wat wij 

 rondom ons zien. Het nieuwe kleed wordt oud, heeft eindelijk afgedaan 

 en wordt gesloopt. De sterke meubelen van weleer, waarop wij ons 

 veilig en aangenaam neervleiden om uit te rusten van een vermoeiend 

 dagwerk , zij zijn langzamerhand te zwak om ons te dragen en vallen 

 tot stof uiteen. De breede en dikke muren van dat oud adellijk slot, 

 eens de trots van een middeleeuwsch geslacht, zij zijn verbrokkeld 

 en vergruisd tot een onaanzienlijk stof, dat aan den voet der verval- 

 len muren terug te vinden of door het water naar andere streken 

 weggespoeld en wijd en zijd verspreid is. 



Maar al dat afbreken aan den eenen kant gaat gepaard met een op- 

 bouwen aan den anderen kant, en al dat gruis en stof, 't welk afval 

 is van het hier gesloopte gebouw, wordt ginds weer nuttig gebruikt 

 tot het optrekken van een nieuwe woning voor plant of dier. Ook al 

 bemerken wij het niet dadelijk , toch heeft het wetenschappelijk onder- 

 zoek geleerd — en het is een der heerlijkste uitkomsten van dat on- 

 derzoek — dat geen stofdeeltje nutteloos verloren gaat in dien stroom 

 van veranderingen. Al verliezen wij de stof in haar rustelooze bewe- 

 ging dikwijls uit het oog, al herkennen we haar niet dadelijk in al 

 de verschillende gedaanten, die zij voor ons oog aanneemt, een ana- 

 lyse der dingen wgst haar bestaan, haar gedaanteverwisseling aan 

 en haar aandeel in de organisatie van het geheel. Een enkele maal 

 zelfs duikelt de stof in dien stroom van veranderingen weer naar de 

 oppervlakte in deuzelfden vorm , waarin wij haar het eerst leerden 

 kennen. En zoo wg haar gedaanteverwisselingen nauwkeurig hebben 

 gevolgd, dan verheugt het ons een oude bekende terug te zien en 

 begroeten wg haar met blijdschap. Het is hier als met een oude kennis 



