250 EEN BLADZIJDE UIT DE GESCHIEDENIS VAN 



uit onze jongensjaren. Wij kenden hem in dien tijd volkomen, in al 

 zijn uiterlijke en innerlijke eigenschappen, en groeiden samen op. Maar 

 in den stroom van het maatschappelijk leven opgenomen, werden wij 

 van elkander verwijderd. Nochtans volgen wij onzen vriend met be- 

 langstelling en liefde. In aanraking met de meest verschillende ele- 

 menten uit het maatschappelijk leven , ondergaat hij inderdaad belang- 

 rijke veranderingen. Hadden wij hem niet nauwkeurig gevolgd, wij 

 zouden hem in al die verschillende vormen niet meer herkend hebben. 

 Voor ons echter , die hem van nabij gekend hebben , toont hij zich • 

 nu en dan weer denzelfden mensch van vroeger jaren. Een eerlijk 

 woord, een goede daad bewijst dat oprechtheid en goede trouw nog 

 altijd den grondtoon vormt van zijn innerlijk wezen, en daarin be- 

 groeten wij weer onzen ouden schoolmakker. Zoo ook is het ongeveer 

 met de stof. In aanraking en verbinding met de vreemdsoortigste 

 elementen , verandert voortdurend haar uiterlijk , maar het wezen der 

 stof blijft onveranderd. In cirkels loopt zij rond in de wereldruimte, 

 soms in enge en dan weer in zeer wijde banen, nu eens langzaam 

 en gemakkelijk te volgen , dan weer snel en onnavolgbaar. 



'' 't Een vloeit op het ander in 



En vormt een cirkel, die terugdraait naar 't begin." ' 



Een enkele maal in haar beweging gestoord, ligt zij soms eeuwen- 

 lang rustig in de diepte neer, om door een nijvere hand te voorschijn 

 gebracht en dienstbaar gemaakt te worden aan den vooruitgang van 

 het menschelijk geslacht. 



De koolstof, die in de voorhistorische tijden als koolzuur zich in de 

 lucht vermengde met stiksof en zuurstof, is in de planten van dien 

 tijd neergelegd en in den schoot der aarde begraven. Eerst nu , na 

 eeuwen van betrekkelijke rust, aanschouwt de kool het daglicht en 

 keert zij in de haarden onzer stoomwagens en -schepen terug tot den 

 vorm, dien zij voor eeuwen had. 



Slechts de tijd verschilt, waarin de cirkelbanen door de stof door- 

 loopen worden, maar vroeg of laat keert zij tot hetzelfde punt te- 

 rug, vanwaar haar gang begon. En daartoe werken al de krachten in 

 de natuur mede. Zonder verlies van stof en krachten, verjongen en 



' Bilderdijk , "De ziekte der geleerden.' 



