DE VORMVERANDEEINGEN ONZER AARDE. 251 



verouderen de vormen, kleurt zich het kleed der natuur op nieuw en 

 verbleeken hare tinten. De frissche lente, vroolijk door het jonge le- 

 ven in haar duizendvoudige kleuren van bladeren en bloemen , ruimt 

 haar plaats in voor den zomer , die met zijn verzengende , dorstende 

 stralen het jonge leven tot rijpheid brandt en voorbereidt tot den dood 

 die met den herfst en winter in zal treden. Zoo wisselen dood en le- 

 ven, leven en sterven gestadig elkander af. 



In die duizendvoudige vormveranderingen van doode en levende licha- 

 men, door dezelfde krachten te voorschijn geroepen in de eenmaal voor- 

 handen stof — daarin ligt de schoonste harmonie, de heerlijkste open- 

 baring der natuur. 



Overal harmonie , maar nergens evenwicht. Een evenwicht van natuur- 

 krachten veronderstelt een doodsche rust , een volkomen bewegingloos- 

 heid , die wg nergens waarnemen. Eerst wanneer de krachten met elk- 

 ander in botsing zijn in verschillende richtingen en met ongelijke sterkte , 

 kan het leven en de beweging, van welke wij ieder oogenblik getuige 

 zijn , volgen. Dan zelfs is het mogelijk dat de hardste rotsblokken ver- 

 brokkeld worden en tot gruis uiteen vallen, en dat de kale rotswand 

 tot een zacht, groen mostapijt of tot een verkwikkende weide wordt. 



Bij den eersten oogopslag moet het haast ongelooflijk schgnen , dat 

 die yzerharde rotswanden voor verbrokkeling vatbaar zijn. Dor en ruw als 

 zij zijn, gelooven wij niet, dat op die kille wanden, die, afkeerig van 

 de koesterende warmte , het zonlicht terugwerpen in de ruimte , ooit een 

 gras- of mosplantje het levenslicht zal zien. En toch, de tijd leert 

 ons het tegendeel. 



Lucht en water beide beginnen al spoedig hun vernielingswerk. Langzaam 

 maar zonder ophouden knaagt de zuurstof der lucht aan het kristallijn ge- 

 steente van kiezel , ijzeroxydule en kalk , en brengt beweging in de massa, 

 die tot een bruin stof uiteenvalt. 



Inmiddels vangt ook haar bondgenoot, het water, zijn arbeid aan. 

 Het bruine stof, door de lucht uitgegraven , wordt weggespoeld en naar 

 lagere streken afgevoerd, en het eerste kuilje, de eerste groeve of spleet 

 door het water opgevuld. Zonder ophouden herhaalt zich deze arbeid. De 

 groeven en kuilen groeien in aantal en kruisen elkaar. Zij worden wijder 

 en dieper. Wanneer het water tot ijs stolt, vast wordt en zich uitzet 

 in die kuilen, laat het zijn vernielende kracht blijken. 



