256 EEN BLADZIJDE UIT DE GESCHIEDENIS VAN DE VORMVERANDERINGEN ENZ. 



gen en verzakkingen van den bodem plaats. Waar voor eeuwen eeu 

 berggevaarte van onmeetbare hoogte de wolken kuste, gaapt nu een 

 afgrond , onpeilbaar diep. De voorhistorische zeeën met woesten en 

 wilden golfslag en zilveren kruinen — zij hebben plaats gemaakt 

 voor de groene en bloeiende weiden van onzen tijd. En grootsche 

 bosschen met hun statige dennen en met sierlijke palmen zijn in 

 de diepten verzonken en overstroomd door bruisende en schuimende 

 wateren , die met hun bezinksel van klei en zand het schoon verleden 

 dier trotsche flora trachtten uit te wisschen ook voor de verste toe- 

 komst. Te vergeefs evenwel. De heerschappij van het water nam eens 

 een einde. Op de verzinking van den bodem volgde na eeuwen een ver- 

 heffing. Onwillig maar gedwongen , week het water terug en zocht een 

 ander grondgebied voor zyn vernielend geweld. Waar eens een flora 

 stond, trotscher en indrukwekkender dan ooit ons oog verrast, daar 

 verrees een nieuwe flora minder trotsch en hoog, maar van een fris- 

 scher groen en een helderder tint. Als mummies treden in de hooge 

 veenen de vertegenwoordigers van het grijs verleden te voorschijn, 

 soms wild dooreen geworpen, maar soms ook vastgeworteld in den 

 vasten bodem en met gebroken hoofden. Als zwarte kool verhalen zij 

 ons hun grootsch verleden en spotten met het geweld van het water, 

 dat al zijn gruis, zijn zand en klei over hun hoofden uitstortte. En 

 wat in vroegere eeuwen gebeurde , heeft ook in onzen tijd nog altijd 

 plaats. De geologie van den laatsten tijd heeft onbetwistbaar aange- 

 toond, dat dezelfde krachten, die in voorhistorische tijden den vorm 

 der aarde wijzigden en bepaalden , ook nu nog werken , ongestoord en 

 onvermoeid. Zonder ophouden worden bergen geslecht en zeeën ge- 

 dempt, niet merkbaar voor onze oogen, maar zoo langzaam en zeker 

 als de droppel, die van de dakgoot valt, den hardsten steen uitholt 

 en verbrijzelt. Ons nageslacht zal de aarde in andere vormen aan- 

 schouwen, even zeker als wij haar thans in andere vormen zien dan 

 het vroege voorgeslacht. 



"De natuur geeft aan elk tijdstip van den dag en van het jaar een 

 eigenaardig schoon, en van den morgen tot den nacht, gelijk van de 

 wieg tot aan het graf, ziet men een reeks van veranderingen zoo zacht 

 en zoo geleidelijk, dat men haar voortgang nauwelijks gewaarwordt." 



Zoo zegt DiCKENS ergens in zijn "Nicolas Nickleby", en wij zeggen 

 't hem gaarne na. 

 Sappemeer, 1879. 



