276 KOOLZURE KALK IN EN OP DE AARDE. 



volgt de gewone wetten van breking, de wetten van descartes (juister 

 die van snellius); de brekingsexponeut blijft voor dezen straal constant; 

 voor den anderen bestaat geene onveranderlijke verhouding tusschen den 

 sinus van den hoek van inval en van den hoek van breking; deze 

 laatste wordt de buitengewone straal genoemd. De brekingsexponent 

 van dezen buitengewonen straal is niet constant in verschillende rich- 

 tingen, dus zal ook de voortplantingssnelheid ongelijk zijn en daardoor 

 de invallende lichtstraal in twee stralen van verschillende snelheid ge- 

 scheiden worden. Dit verschil in snelheid is een gevolg van ongelijke 

 dichtheid , van ongelijkheid in moleculairen bouw der kristallen in 

 verschillende richtiugen. Waar zulk een verschil niet optreedt, zal dus 

 geen dubbelbreking worden waargenomen. 



In kalkspaath vindt men slechts ééne richting (de optische as), in 

 welke het licht zonder dubbelbreking, dus met gelijke snelheid, voort- 

 geplant wordt , en daar de gewone sterker dan de buitengewone straal 

 gebroken wordt , brengt men kalkspaath tot de éénassige , negatieve 

 kristallen. Uit de constructie van den weg en het golfoppervlak der 

 twee stralen in het kristal kan men aantoonen , dat de buitengewone 

 niet altijd in het invallingsvlak blijft, zooals bij den gewonen straal 

 steeds het geval is. Uit deze constructie heeft reeds in 1673 onze land- 

 genoot CHRISTIAAN HUYGHENS de wctten van dubbelbreking afgeleid , doch 

 eerst na de proeven van malus in 1811 en anderen, omtrent polarisatie- 

 verschijnselen van het licht (de beide stralen door een dubbelbrekend 

 kristal gegaan zijn gepolariseerd) werd het mogelijk , hetgeen van dub- 

 belbreking bekend was, verder uit te breiden. Toen eerst bleek van 

 hoeveel belang de waarneming door bartholinus gedaan en de daaruit 

 door HUïGHENS afgeleide gevolgen waren voor het bestudeeren der licht- 

 verschijnselen. Van groeten invloed zijn deze gegevens geworden bij het 

 bepalen van den weg , dien het licht volgen zal , wanneer het door ver- 

 schillende kristalplaatjes gaat , die onder bepaalde hoeken gesneden zijn. 

 Veel heeft dit bggedragen niet alleen tot de verdere beoefening der 

 lichtverschijnselen , maar ook tot het kennen van den bouw ■ (ook den 

 scheikundigen bouw) van gekristalliseerde lichamen. 



Het zijn de heldere , kleurlooze, doorzichtige kristallen van IJslandsche 

 spaath , of dubbelspaath , die bij deze proeven in optische instrumenten 

 uitmuntend dienst kunnen doen. 



Zooals wij reeds aangaven, vindt men van den koolzuren kalk , nevens 

 de hexagonale vormen, ook rhombische kristallen. Door werner zijn 



