KOOLZURE KALK IN EN OP DE AARDE. 281 



digheden achterwege blijven. Soms toch worden de kanalen, waardoor 

 het water indringt, door het afzetten van koolzure kalk verstopt, 

 en zoekt het water eenen anderen weg, die niet tot de grot leidt. 

 Soms wordt , door het veranderen in samenstelling van het kalkgesteente , 

 de verdere toevoer van koolzuren kalk onmogelijk; doch ook wanneer 

 door den ondergang van den plantengroei de vorming van humuszure 

 ammoniak opgehouden heeft , kan het water geen koolzure kalk 

 meer aanvoeren ; dan zullen dus ook geene nieuwe druipsteenen gevormd 

 kunnen worden. 



Doch de gidsen drijven ons verder, en, na gedaald te zijn , bevinden 

 wij ons aan eenen in het duister voortijlenden stroom , het riviertje 

 de Lesse , dat , na ongeveer een half uur eene onderaardsche bedding 

 doorloopen te hebben , hier weder aan den dag zal treden. De ranke 

 boot ligt klaar , wij stappen in , de lampen worden bijna geheel uitge- 

 doofd en zacht glijden wij over het duistere water voort. Om ons een 

 denkbeeld te geven van de ontzagl^'ke ruimte, in welke wij ons thans 

 bevinden, en van de hoogte van het gewelf, vraagt en krijgt de gids 

 verlof een klein kanonnetje te laden en af te vuren. Donderend weer- 

 kaatsen gewelf en wanden den slag van het geschut. Maar, o wee! 

 een groot aantal vleermuizen , en daaronder exemplaren van respectabele 

 grootte, die hier een veilige schuilplaats gevonden hebben, strijken, 

 verschrikt en verward door de donderende echo's, rakelings over ons 

 hoofd , tot grooten schrik der dames , wier bewegingen ons bootje zoo 

 zeer aan het wankelen brachten , dat het weinig scheelde , of wij had- 

 den allen een koud bad in de Lesse genoten. 



Maar onze boot glijdt verder, en in de verte zien wij eenen zacht- 

 blauwen lichtbundel , die dezelfde kleur heeft en denzelfden indruk op 

 ons maakt , als het eerste zonlicht , dat wy zien , wanneer wij , na eenen 

 tocht in den Pietersberg bij Maastricht , in de laatste der tallooze gangen 

 gekomen zyn. Wij verbeelden ons maanlicht te zien. Maar als de boot 

 nader komt , ontwaren wij beter en duidelijker de opening , waardoor 

 het eerste daglicht ons begroet, nadat wij vier uren langs donkere, 

 vochtige, glibberige, ons onbekende wegen in die tooverwereld rond- 

 gedoold hebben. 



Verrassend is de indruk, dien het heerlijke landschap op ons maakt, 

 nu wij , na met ons bootje door den engen uitgang gegleden te zijn , 

 plotseling op den verrukkelijken zomerdag in het vroolijke zonlicht 

 staren. De tocht, dien wij volbracht hebben, was lang, het pad hier 



