VISIOENEN. 285 



weest zich te overtuigen dat 't geen hij zag of hoorde niets dan zins- 

 begoocheling was , zeer zeker als bovennatuurlijke verschijnselen zouden 

 zyn uitgebazuind. Ik meen daarom het volgende te moeten mededeelen , 

 dat sir david brewstee, in zijne Natural Magie aanvoert. 



Volgens hare eigene verklaringen stond mevrouw A den 21sten De- 

 cember 1830, ten half 5 ure in den namiddag, voor het haardvuur en 

 was juist van plan naar boven te gaan om zich aan te kleeden , toen 

 zij zich door haren echtgenoot bij haren naam hoorde roepen om bij 

 hem te komen. Zij meende dat hij voor de deur stond en riep om bin- 

 nengelaten te worden, ging heen, opende de deur, maar zag tot hare 

 grooten verwondering geen mensch. Bij het vuur teruggekeerd, hoorde 

 zij wederom dezelfde stem roepen: ''kom hier, kom hier!" Zij opende 

 nu twee andere deuren van dezelfde kamer en toen zij ook nu niemand 

 vond , keerde zij naar den haard terug. Na weinige sekonden hoorde 

 zij nog eens diezelfde stem , nu hard , klagend en min of meer onge- 

 duldig, roepen: "kom bij mij, kom, kom mede!'' Zij antwoordde even 

 luide: "waar zijt gij; ik weet niet waar gij zijt ," — altijd nog in de 

 meening dat haar man haar ergens zocht. Maar toen zij geen antwoord 

 ontving , ging zij naar boven. Toen de heer A ongeveer een half uur 

 later te huis kwam, vroeg zij waarom hij haar zoo dikwyls geroepen 

 had en waar hij geweest was , en was natuurlijk zeer verbaasd te 

 vernemen dat hij op dien tijd in 't geheel niet in de nabijheid van het 

 huis was geweest. 



Reeds tien jaren vroeger had mevr. A. eene dergelijke zinsbegooche- 

 ling ondervonden te Florence ; terwijl zij zich voor een bal kleedde , hoorde 

 zij ook eene stem bij herhaling haar naam roepen, zonder dat men er 

 toen eene verklaring van kon geven. 



Den .SOsten December van het bovengenoemd jaar, omstreeks 4 ure 

 des namiddags keerde mevr. A. , na weinig minuten afwezigheid , van de 

 bovenverdieping in hare woonkamer terug. In de kamer gekomen zag 

 zij haren man met den rug naar het vuur gekeerd voor den haard staan. 

 Daar hij nauwelijks een halfuur geleden was uitgegaan om te wandelen , 

 vroeg zij hem , waarom hij zoo spoedig was teruggekeerd. De gestalte 

 zag haar met een ernstigen en nadenkenden blik stijf aan, doch ant- 

 woordde niet. Daar zij meende dat hij in gedachten verdiept was , ging 

 zij zitten op een stoel, die ten hoogste twee voet van de gestalte ver- 

 wgderd was. Toen de oogen van deze nog steeds op haar gevestigd 

 bleven, zeide zg na verloop van eenige minuten: "Waarom spreekt gij 



