286 VISIOENEN. 



niet?" Daarop bewoog zich de gestalte dadelijk naar het venster aan 

 het uiteinde van de kamer, altijd met de oogen op haar gericht, en 

 kwam haar zoo dicht voorbij , dat zij verwonderd was geen geluid van 

 voetstappen te hooren, en zelfs niet eens het langs haar heen strijken 

 der kleederen of eene beweging in de lucht te vernemen. Ofschoon zij 

 nu overtuigd was dat de gestalte haar man niet zelf was, geloofde 

 zij toch geen oogenblik aan iets bovennatuurlijks, en volgde dus de 

 gestalte die bij het venster verdween. De indruk was echter zoo sterk 

 geweest, dat zij toch nog de gordijnen schudde en het venster onder- 

 zocht, --- maar natuurlijk te vergeefs. — Toen de verschijning dicht bij 

 haar stond , bedekte zij de daarachter gelegen werkelijk bestaande 

 voorwerpen en scheen inderdaad even levend en lichamelijk als de 

 werkelijkheid. 



Den 4<ieii Januari daaraanvolgende , toen de heer en mevr. A in hunne 

 woonkamer zaten , nam de eerste de pook op om het vuur op te ra- 

 kelen, en juist toen hij dit doen zou, riep mevr. A: "Zie, daar is de 

 kat in de kamer!" Op de vraag van haar man, waar de kat dan was, 

 antwoordde zij: "daar, dicht bij u." "Waar?" herhaalde hij. "Nu, op 

 het kleed daar, tusschen u en den kolenbak", was het antwoord. De 

 heer A, die nog altijd de pook in de hand had, wees daarmede in de 

 aangeduide richting. "Pas op," riep mevï. A. "pas op! gij stoot de kat 

 met de pook." De heer A. vroeg haar wederom , het punt juist op te 

 geven waar zij de kat zag. ^'Wel", was het antwoord, "daar zit zij 

 dicht bij uwe voeten; het is Kitty, — kom hier, Kitty!" Er waren 

 twee katten in huis , waarvan eene zoo genoemd werd ; zij kwamen 

 echter uiterst zelden in de kamer. Uitgenoodigd de kat aan te vatten, 

 stond mevr. A. op en deed alsof zij iets vervolgde. Zij deed eenige 

 schreden en zeide toen: "De kat is onder den stoel gekropen." De heer 

 A. verzekerde zijne vrouw dat zij een visioen had, doch zij wilde het 

 niet gelooven. Hij tilde den stoel op, en Mevr. A. zag niets meer. 

 De gansche kamer werd doorgezocht , maar niets gevonden. Overigens 

 lag er een hond bij het vuur, die zeker zijne ontevredenheid zou hebben 

 getoond, indien er eon kat in de kamer gekomen was; doch hij bleef 

 rustig liggen. Om volkomen zekerheid te hebben, schelde nu mevr. A. , 

 en vroeg naar de katten. Zij waren beide in de kamer der huishoudster. 



Omstreeks een maand daarna zat mevr. A. , des avonds omstreeks 

 11 ure, moede voor haar toilet, om heur haar voor den nacht in orde 

 te maken. Terwijl zij daarmede bezig was, verschrikte zij plotseling, 



