VISIOENEN. 287 



daar zij in den spiegel de gestalte zag van een bloedverwant , die in 

 dien tijd in blakende gezondheid in Schotland woonde. De verschijning 

 keek over haar linker schouder en zijne oogen ontmoetten de hare. 

 Zij was gehuld in een lijkkleed , dat om het hoofd en onder de kin 

 dicht toegespeld was ; de oogen stonden open , maar de gelaatstrekken 

 waren ernstig en stijf. Mevr. A. merkte zelfs het patroon op van den 

 rand , die gewoonlijk om doodkleederen gewerkt wordt. Mevr. A. zeide 

 later dat zij daarbij een gevoel had, gelijk men zich van betoo- 

 vering voorstelt, — een gevoel, dat haar drong om naar deze treurige 

 verschijning in den spiegel te blijven zien, die zoo levendig en duidelijk 

 was als een spiegelbeeld wezen kan , en wier gelaat door de kaarsen 

 vóór den spiegel helder verlicht werd. Na eenige minuten keerde zij 

 zich om ; maar achter haar was niets te zien , en toen zij weer in den 

 spiegel keek, was de verschijning verdwenen. 



Den nieu Maart, zat mevr. A. voor het naar bed gaan rustig alleen, 

 de voeten badende in warm water. Zij zat te denken over eene scboone 

 plaats in de Edinhurgh Review, en toen zij toevallig de oogen ophief, 

 zag zij voor zich in een grooten fauteuil de gestalte van eene overledene 

 vriendin , de zuster van den heer A. De gestalte was , zooals zij in 

 haar leven gewoon was, zeer net gekleed, doch droeg een kleed, dat 

 mevr. A. haar nooit had zien dragen , maar dat nauwkeurig overeen- 

 stemde met de beschrijving van een kleed , dat een gemeenschappelijke 

 vriendin , de zuster van den heer A. , had zien aan hebben , toen zij 't laatst 

 in Engeland was. Mevr. A. beschouwde met bijzondere opmerkzaam- 

 heid de kleeding, het uitzicht en de houding der gestalte, die in eene 

 gemakkelijke houding in den stoel zat en een zakdoek in de hand hield. 

 Zij beproefde nu haar aan te spreken, doch dit gelukte haar niet, en 

 na 3 minuten was de verschoning verdwenen. 



Den Uden October, toen mevr. A. in hare woonkamer naast den haard 

 zat , zag zij de gestalte van eene andere overledene vriendin , die zich 

 van het venster van het andere eind der kamer naar haar toe begaf 

 en tegenover haar op een stoel ging zitten. Daar er meer personen in 

 de kamer waren, overmeesterde haar, gelijk zij later verhaalde, de 

 vrees, dat het gezelschap door haren starren blik in de ledige ruimte , 

 waarvan zij zich zelve bewust was , verontrust zou worden en mis- 

 schien gaan denken , dat zij haar verstand had verloren. Onder den 

 invloed van deze vrees herinnerde zij zich eene soortgelijke geschiedenis 

 uit WALTEE scott's werk over Demonologie, dat zij kort te voren ge- 



