EHRENBERG. 291 



waarin eerlang ook heinrtch rosé, broeder van gustaf, deelde. Die 

 vriendschap was de aanleiding tot het huwelijk van ehrenberg met 

 JULIA ROSE, zuster van de vrouw van heinrich rosé en dochter van 

 den consul van Denemarken te Wissmar. Dit gelukkige huwelijk zoude 

 echter helaas slechts kort duren: zijne vrouw stierf, hem drie kleine 

 kinderen nalatende. En weldra volgde daarop weder eene treurige ge- 

 beurtenis ; zijn oudste kind en eenige zoon stierf eenige jaren na zijne 

 moeder. "Er blijven mij wel is waar twee meisjes over," riep de 

 ongelukkige vader uit, "maar het is geheel iets anders te zien dat een 

 bloem zich ontplooit, als dat de boom grooter wordt." En bij dat 

 groote verlies kwam nog dat ehrenberg in 1848 zijn twee broeders 

 door de cholera zag sterven. 



Maar al die beproevingen konden den moed van den vurigen natuur- 

 onderzoeker niet blusschen. Met een gewond hart hield hij vol met 

 onderzoekingen te doen, en vond daarin verzachting van zijn leed. 

 In dezen tgd verschenen zijn belangrijkste werken. Later hertrouwde 

 ehrenberg met lina ericcius , dochter van den majoor friccius , en dit 

 huwelijk vervroolijkte het huis weder, waarin zooveel leed was geleden. 



De woning van ehrenberg behoorde tot die weinige huizen, welke steeds 

 te klein zijn om al de vrienden van den heer des huizes te kunnen 

 bevatten. Vroolijk , vertrouwend, gevoelig , welwillend , was de beroemde 

 grijsaard geacht en geëerd door zijn collega's, en had hij een grooten 

 invloed op de studeerende jongelingschap. "Als ik," zegt een van zijn 

 levenbeschry vers , johannes hanstein, "toen ik nog student was, in 

 zijn kamer kwam, om hem in 't een of ander om goeden raad te vra- 

 gen, vond ik hem altijd zittende te midden van stapels boeken, lig- 

 gende op de vensterbank, waarbij ziju schrijftafel stond. Ik meende 

 dan een hoogepriester van Isis te zien , de Natuur huldigende in haar 

 heiligdom." En waarlijk , dat was de indrak die op zijn tijdgenooteu 

 gemaakt werd door dezen man , die de grootste geheimen der levende 

 natuur scheen te hebben doorgrond. 



Doch, had veel leed ehrenberg getroffen, ook eerbe wijzingen vielen 

 hem ruimschoots ten deel. In 1819 werd hij benoemd tot buitenge- 

 woon hoogleeraar aan de universiteit van Leipzig; in 4827, toen hij 

 twee-en-dertig jaren oad was , tot lid van de Akademie der Wetenschap- 

 pen te Berlijn , en in het zelfde jaar tot hoogleeraar in de geneeskunde 

 aan de universiteit van Berlijn. Duitschland bekroonde zijne werken met 

 de medailje van soemmering , met die van het natuurkundig genoot- 



