EHRENBERG. 303 



Ehrenberg heeffc niet enkel de groep der zoophyten gezuiverd van hete- 

 rogene bestanddeelen , maar hij heeft ook eene klassificatie voorgeslagen , 

 welker algemeene trekken tot heden slechts weinig gewijzigd zyn, en dus 

 blijkt het dat hij de kennis , die men tot dien tijd van deze wezens had , be- 

 langrijk heeft doen vooruitgaan. Na de sponsdieren en de bryozoën onder- 

 scheiden te hebben van de Anthozoa of echte polypen , verdeelt hij deze 

 laatsten in Dierkoralen, die geen geraamte of een inwendig geraamte 

 hebben , dat nooit van buiten verschijnt ,en in Plantkoralen, waar- 

 van de vaste koralenstok de straalsgewijze inrichting der dieren, die 

 hem voortbrengen , vertoont. Deze plantkoralen komen volkomen overeen 

 met de Madreporen van milne edwauds en j. haime. Wat de dierko- 

 ralen betreft, zij vormen een meer afwijkende groep; zij bevatten 

 met de echte koraaldieren , de polypen die aan de Hydra's grenzen , die 

 voortaan gebracht moeten worden tot de klasse der Acalephen , daar 

 zij in nauw genetisch verband met de Medusen staan. Desniettemin 

 verwart ehrenberg de Hydra's niet met de overige dierkoralen : hij 

 onderscheidt hen onder den naam van Oligactiniën, zooals hij 

 ook , onder den naam van Octactiniën de koraaldieren met acht 

 gevinde tentakels , de Alcyonariëu van milne edwards en j. haime , 

 onderscheidt van de echte Actiniën ofPolyactiniën. 



Hoe laag zij ook georganiseerd zijn , spelen de Anthozoa toch in het 

 vormen van de aardkorst een veel grootere rol dan de Bryozoa. Zij 

 scheiden dikwijls een zeer vast kalkgeraamte af, en hunne koloniën 

 kunnen dan ontzaggelijke massa's vormen. Deze polypenstokken vor- 

 mende Anthozoa behooren tot verschillende groepen ; eenigen , zooals het 

 bloedkoraal en de andere Octactiniën, ontwikkelen zich nooit tot groote 

 boomvormigc massa's , anderen , zooals de Madreporen, kunnen groote 

 eilanden vormen of riffen, onder den naam van strandriffen bekend, 

 en die zich soms over aanmerkelijke uitgestrektheden rondom eilanden 

 of langs de kusten van vastelanden vertoonen. Zoo ontstaan er lang- 

 zamerhand in de tropische zeeën nieuwe vormingen ,• die telkens van 

 voorkomen veranderen. Het schijnt dat onder de warme stralen van de 

 keerkringszon het land zelf levend wordt , geboren wordt en groeit ; 

 en dit is geenszins een overdryviug, want onder de golven werken 

 myriaden van levende wezens, geheele klassen van dieren, zonder op- 

 houden, om die nieuwe gronden boven den waterspiegel te doen verrijzen , 



