IETS OVER HET VANGEN VAN DIEREN MET DIEREN. 



't Is duidelijk, dat de mensch van 't oogenblik af, dat hij besef had 

 van zijn bestaan , en misschien zelfs reeds voor dien tijd , moet hebben 

 uitgezien naar hulpmiddelen om hem dat bestaan te blijven verzekeren. 



In dien allereersten tijd vooral was de strijd om het bestaan, "the 

 struggle for life", meer dan later een werkelijke strijd. 



Tegen koude en warmte zal hij op de eenvoudigste wijze gepoogd 

 hebben zich te beschutten. 



Tegen dieren van grooter physieke kracht dan hg , zal hij gebruik 

 gemaakt hebben van een wapen — in den oudsten tijd een afgebroken 

 tak, een knods , of wel een op zijn weg gevonden steen. Iets later 

 zal hij , door zijn verstand voorgelicht , die wapenen doeltreffender ge- 

 maakt hebben. De steen, niet meer als werptuig gebruikt, werd van een 

 scherpe punt voorzien en was dolk. 



Nog later was hij bij machte voordeel te trekken van stoffen van grooter 

 hardheid en duurzaamheid : hij verwerkte metalen , zooals de geschiede- 

 nis leert , eerst brons , later ijzer. 



Er is echter ook een tijd geweest dat hij , zijn plaats in de natuur 

 begrijpende , pogingen begon te doen , een deel van datgene , wat hg 

 om zich zag, aan zich dienstbaar te maken. 



Tot de wetenschap gekomen dat melk een uitstekend voedsel is , ver- 

 genoegde hij zich niet meer , de koe te dooden om haar vleesch , maar 

 hij hield haar in leven , beschermde en verzorgde haar , vormde een kudde. 



Zoo was de mensch in den alJereersten tijd een jagers- , later een her- 

 dersvolk. 



20 



