IETS OVER HET VANGEN VAN DIEREN MET DIEREN. 307 



een slaaf. Bekend is 't hoe uit de bepaling van karel den groote , om 

 te zorgen, dat steeds ruimschoots voedsel voor zijne honden op zijne 

 "■villae" aanwezig was, de later zoo beruchte belasting '^brennage''' of 

 '•^hondenhrood" gevolgd is. 



Wij hebben ons nu voornamelijk bezig te houden met den jachthond, 

 en in de eerste plaats komt dan aan de beurt de hazewind of liever 

 de windhond, daar men ook op andere dieren dan hazen met hem jaagt. 



Dat een windhond, wil hij aan alle eischen voldoen , vele goede eigen- 

 schappen moet hebben , blijkt uit het volgende versje : 



The head as a snake 

 The neck as a drake 

 The back as a beam 

 The belly as a bream 

 The foot as a cat 

 The tail as a rat. 



De windhond gebruikt men hoofdzakelijk om zijn scherp gezicht en 

 buitengewone vlugheid , en ofschoon xenophon beweert dat slechts bij 

 hooge uitzondering een hazewind een haas vangt , blijkt toch dat 

 hg reeds de Grieken ter jacht vergezelde , uit zijn mededeeling , dat bij 

 hen windhonden voorkwamen met zulke harde voetzooien , dat zij op 

 een steenachtigen bodem gebruikt konden worden. 



In vroeger tijd nam hij deel aan de wilde zwijnenjacht, gelijk van 

 HASSELT o. a. meedeelt, dat de hertog van gelre in 1383 ^'■driewijnden 

 om ziüijn mede te vangen'^ had. 



Een andere hoofdeigenschap der honden , waardoor zij den mensch van 

 dienst kunnen zijn, is hun uitermate scherpe reuk. Hierdoor in staat 

 gesteld het wild te ontdekken, vóór dat de jager het bespeuren kan, 

 maken zij dezen op de nabijheid er van opmerkzaam. Het Nibelungen- 

 lied, dat voor de kennis omtrent de dierkunde in de middeleeuwen 

 misschien eenige waarde heeft , spreekt van "spurehunden '. Deze maakten 

 de jagers met de plek waar zich het wild bevond, bekend , en spoorden 

 dat op. Aan een kort leidsel door den "Sucheman" vastgehouden , vond 

 hij weldra den door zijn meester zoo begeerden buit , en deze , eenmaal 

 wetende waar het wild zich bevond , kon zich dan daarvan verzekeren. 



Een stuk wild , dat eenmaal gewond was , vervolgde men met een 

 bloedhond, die zijn naam niet aan zijn bloeddorstige eigenschappen te 

 danken heeft , maar aan zijn eigenaardig reukorgaan , waardoor het 



