308 IETS OVER HET VANGEN VAN DIEREN MET DIEREN. 



hem mogelijk is het spoor, afgaande op den reuk van 't bloed , te vinden. 

 Deze hondensoort noemen de duitsche jagers in hun spraakgebruik 

 dan ook "Schweisshund", en evenzoo zou men hem daarom in 'thoUandsch 

 (daar de jagers steeds van zweet, nooit van bloed spreken) "zweet- 

 hond" kunnen noemen. 



Dienden de m.eeste honden dus, om in veld of woud het wild te 

 jagen of op te sporen, nog een ander soort gebruikte men voorheen 

 voornamelijk om onder den grond ter jacht te gaan. 



Deze hond, met den ouden naam van "bibarhund" bestempeld, 

 thans dashond of taks genoemd, begaf zich in de konijnenholen, dat 

 hem wegens zijn korte, vaak nog daarbij kromme pooten gemakkelijk 

 was , en verjoeg dus de bewoners , die zoodoende een gemakkelijke prooi 

 voor den jager werden. 



Op deze wijze pleegt men ook nog heden met fretten te jagen; 

 volgens PLiNius bewees dit diertje op deze wijze zijn diensten reeds 

 aan de Romeinen. 



Het fret , dat een witte variëteit van den bunsing {Mustela furo) is , 

 werd voorheen ten onrechte voor een eigene soort gehouden. Even 

 als bij ons in de duinen met dit diertje , jaagde men (volgens plinius) 

 op de Balearen de konijnen met den Viverra. 



Daar het geslacht der otters zich eenigszins aan dat der wezels aan- 

 sluit, willen wij hier den otter {Lutra vulgaris) laten volgen en met 

 een enkel woord meedeelen , dat hij jong gevangen , geheel getemd en 

 zelfs tot de vischvangst afgericht kan worden. 



Een minder bekend dier, dat evenzoo den mensch op de jacht 

 diensten bewijst, is de Jachttijger of Guepard {Felis juhata en guttata), 

 die in Bengalen en in Afrika voorkomt. Vertoont hij , wat eigenschap- 

 pen betreft, groote gelijkenis met den hond — immers hij is zeer zacht- 

 zinnig van aard en licht te temmen , — niet minder toont hij zich met 

 hem verwant door zijn bouw en gesteldheid. Hij kan niet, zoo als 

 alle andere katten , de nagels terugtrekken , en het daglicht doet zijn 

 pupil niet vernauwen. Zijn slanke gestalte en hooge pootèn stellen 

 hem in staat de vlugste dieren te achterhalen. Men gebruikt hem in 

 Bengalen dan ook op de Antilopen- en Gazellenjacht. 



De jagers behoeven hem slechts op een in de nabijheid zijnde antilope 

 te wijzen , en spoedig is het veel zwakkere dier onder zijn gespierden 

 vijand bezweken, die dan zijn prooi gaarne aan zijn meesters overlaat. 



