310 IETS OVER HET VANGEN VAN DIEREN MET DIEREN. 



Over de dieren welke zich op de jacht als vijanden gedragen , hebben 

 wij reeds gesproken , en weldra zullen wij nog eenige voorbeelden daar- 

 van kunnen bijbrengen , wanneer wij over 't vangen van vogels spreken. 



Allereerst willen wij een oogenblik stilstaan bij die dieren, die in 

 vriendschappelijke verhouding tot de te vangen dieren staan, 't Is 

 duidelijk , dat , daar een zoodanige vangst niet met ouderlingen strijd 

 gepaard gaat, de getemde dieren zich slechts kunnen bepalen om hun 

 wilde soortgenooten te lokken binnen een bepaalde ruimte , waarin 

 het den mensch mogelijk is zich van hen meester te maken. Tevens is 

 het niet minder duidelijk , dat men voor die rol bij voorkeur soortgenooten 

 kiest , om bij de dieren , die nog in 't wild leven , geen argwaan te wekken. 



Wanneer wij in de salische wetten en in die der Alemannen lezen 

 van "tamme herten", dan hebben wij eenigen grond te veronderstellen , 

 dat deze door hun meesters op de nog in vrijheid levende werden af- 

 gezonden om hen in de vangst behulpzaam te zijn. 



't Zelfde zien wij in Indië bij de olifantenjacht. Eenige tamme olifanten 

 lokken den wilde binnen een omheinde ruimte , en vaak gebeurt het, dat 

 als de onbeschaafde broeder eenigen weerzin toont , de beide anderen 

 niet aarzelen hem te dwingen daarheen te gaan , waar hun meeester 

 hen geleerd heeft dien te brengen. Een niet minder eigenaardig voor- 

 beeld levert de wilde-eendenvangst in de zoogenaamde eendenkooien. De 

 mensch maakt daar echter nog gebruik , behalve van tamme eenden , 

 van een kunstig afgericht hondje. Deze zoo hoogst belangrijke inrich- 

 tingen zijn echter reeds vaak genoeg beschreven , zoodat wij meenen 

 in deze bladzijden er over te kunnen zwijgen. 



Ten slotte willen wij nog één voorbeeld geven , aan het volksleven 

 ontleend, hoe de mensch van dieren partij trekt om andere in zijn 

 bezit te krijgen. Wij bedoelen de vooral in de achterbuurten van Amster- 

 dam zeer inheemsche duivenvangst. 



De "duivenmelker", wel wetende, dat hij zijn duiven, wanneer die 

 eenmaal in de handen van een mededinger zijn , nooit of slechts bij 

 toeval terug zal zien, schroomt niet ijverig jacht te maken op eens 

 anders eigendom. — Een algemeen bekende spreekwijze leert ons dan 

 ook dat duivenvangst vrij is. — De "duivenmelker", gewoonlijk een 

 man uit het volk, die zijn verzameling zoekt te vergrooten om zijn 

 inkomsten te vermeerderen, heeft op zijn daartoe ingericht plat een 

 aantal uitvliegers , die veelal een verdwaalde of van haar vlucht afge- 

 raakte soortgenoot meebrengen. Na eenigen tijd thuis te zijn gehouden 



