312 IETS OVER HET VANGEN VAN DIEREN MET DIEREN. 



jonge valken of die welko reeds op de rondom het nest staande boomen 

 nitvliegen , door het geroep der ouders na te bootsen ; in den regel 

 echter richt men reeds geheel volwassen valken tot de jacht af. 



Het behoeft zeker niet nader te worden toegelicht , dat het africhten 

 der valken een der moeielijkste plichten van den jager is. Zien wij hon- 

 den vaak op meer dan gewone wijze gedresseerd , dan moeten wij niet 

 uit het oog verliezen, dat dit dier in de eerste plaats reeds van den 

 vroegsten tijd af aan den omgang met den mensch gewend is en daar- 

 bij tot de hoogst ontwikkelde dieren behoort , ja misschien , wat ont- 

 wikkeling betreft , bovenaan dient te staan. De valk echter , plotseling 

 in slavernij gebracht, is schuw en zelfs in den beginne den mensch 

 vijandig. Hier echter trekt de mensch weder partij van datgene , waar- 

 door misschien alle dieren tembaar zijn, namelijk den honger. 



Den gevangen vogel wordt een kap over de oogen gezet en hij zelf 

 eenige dagen zonder voedsel gelaten , terwijl men hem het slapen belet. 

 Hierdoor in hooge mate afgemat , is hij zoo verzwakt , dat hy voedsel uit 

 de hand aanneemt. Na eenigen tijd wordt hij aan een touw bevestigd en , 

 om alle vrees af te leggen, geleerd, het voedsel uit de hand te komen halen ; 

 daarna laat men hem eerst in huis , en later in de open lucht , een gekort- 

 wiekte duii of anderen vogel vangen. Wil men hem tot de jacht op een en- 

 kel dier africhten , dan maakt men een beeld van dit dier , gewoonlijk een 

 houten klos , in de valkenierstaai '^loere' genaamd, bedekt met de vleugels 

 of het vel van dat wild, en bevestigt daarop zijn voedsel, dat hij dus 

 leert daarvan af te nemen. Na verder aan het zien van een aantal per- 

 sonen en dieren gewend te zijn , kan men de jacht met hem beproeven. 



De valksoorten die men gewoonlijk africht zijn : de witte of ijsland- 

 sche {Falco Islandicus), de boomvalk {F. suhhuteó) , de lanier (F. lanarius), 

 en de steenvalk {F. aesalon). Ook de bekende toren valk (F. tinnunculus) 

 wordt , hoewel hoogst zelden , op de jacht gebruikt. 



Verreweg de meest gezochte is de ijslandsche, waarvan de eenjarige 

 vogels bij de valkeniers onder den naam ^^Saker'^ zeer geroemd zijn. 

 Eeeds in vroeger tijd stond deze valk als jachtvogel in hoog aanzien, 

 men beweert zelfs dat karel v aan de ridders van Rhodus het eiland 

 Malta afstond , tegen jaarlijksche voldoening van zulk een vogel. 



Wanneer men heden ten dage van valkenjacht spreekt , doelt men 

 daarbij gewoonlijk op het jagen van reigers, een vogel die weinig of 

 geen waarde voor den mensch heeft , zoodat het louter als een vermaak 

 moet beschouwd worden, de vogels te zien strijden, de een vluchtend , 



