EHRENBERG. 335 



"Om die waarnemingen te doen en te herhalen, was een nieuwe me- 

 thode van onderzoek noodig ; namelijk de fijne krijtdeeltjes te dompelen 

 in Canada-balsem. En ook , om het spysverteringskanaal der mikrosko- 

 pische wezens te onderzoeken , was een nieuwe methode noodig : het 

 gebruiken van indigo." 



En inderdaad , het zijn zulke schijnbaar onbeteekenende handelwijzen , 

 zulke handgrepen om zoo te zeggen , die soms tot hoogst belangrijke 

 uitkomsten op het gebied der mikrographie leiden , waar het oog het 

 eenige onzer zintuigen is, dat wij daarbij kunnen gebruiken. Hoe- 

 veel ontdekkingen in de weefselleer zijn er te danken aan het gelukkig 

 gebruiken van een geschikt en goed gekozen reagens. Daarom was ook 

 EHRENBERG er steeds op uit, nieuwe methoden van waarneming uit te 

 vinden. Hij is de eerste die gesteenten mikroskopisch heeft onderzocht , 

 hij is ook de eerste die het gebruik van gepolariseerd licht op de 

 juiste waarde heeft geschat, en 't is bekend welke uitkomsten deze 

 twee methoden in de handen van geologen en miueralogen als fouqué 

 en MiCHEL LÉVY hebben opgeleverd. 



In 1836 gaf ehrenberg achtervolgens verschillende onderzoekingen 

 uit : over de Infusoriën van de slyklagen uit zoetwater of uit mineraal- 

 water; over de mikroskopische fossielen van het krijt (1838) ; over die 

 van het coral-rag van dejuraformatie van Krakau (1843); over die van 

 door vulkanen uitgeworpene gesteenten (1844) ; over die van het guano en 

 het steenzout (1844) ; over die van de toetssteenen van den steenkool 

 van Postchappel (1845). Hg vergeleek de fossielen van het kryt met 

 de thans levende infusoriën , gaf hoogst belangrijke bijzonderheden 

 over de organisatie der Polythalamien , bewees dat het brandbare ge- 

 steente van de Moya van Quito geen grafiet is , maar een verzame- 

 ling van organische lichamen , die voor het bloote oog onzichtbaar zijn 

 (1839) ; bestudeerde de veen- of turfvormiug in zeehavens en in de delta's 

 van de Elbe en den Nyl (1841); maakte een kunstmatige kalkaarde 

 door middel van schilden van Entomostraceën uit do Oostzee (1842) ; 

 bestudeerde de Polycystinen van Barbados (1846) en der Nicobaren (1850), 

 "een nieuwe klasse van dieren die gesteenten vormen van 1100 voet 

 dikte ," en vond mikroskopische organismen zelfs in de zoogenoemde 

 eetbare aarde, die door reizigers in vele landen aangetroffen is. 

 Deze werken , geschreven te gelijk met die wij boven reeds gemeld 

 hebben, zijn grootendeels uitgegeven in de Monatsherichte of in de 

 Ahhandlungen der Berliner Ahademie. Zij vormen, als 't ware, slechts 



