342 DE HUISKAT. 



penkat, Felis Manul Pall. , waartegen zich laat aanvoeren, dat ook deze 

 wellicht slechts een variëteit is. Hier en daar leven in M. Europa wilde 

 katten , die wellicht slechts verwilderde zijn , want met de tamme huis- 

 kat brengen zij bastaarden voort. In den bouw der tanden en van den 

 schedel en vooral in de welving der wandbeenderen wijkt de wilde kat 

 eenigszins af van onze tamme katten. Dat deze wilde kat de stamvader is 

 der huiskat, zooals sommigen meenen , komt ons niet waarschijnlijk voor. 



Slechts enkele dieren hebben een zoo verre geographische versprei- 

 ding als de kat. Zij is de nuttige vriendin van den mensch en volgt 

 hem overal , behalve in de onherbergzame streken waar de korte zomer 

 en het koude klimaat den graanbouw onmogelijk maken. Daar kan de 

 hond nog leven , hoe kommervol ook ; de kat echter vermag aan strenge 

 koude en droge lucht geen weerstand te bieden , en de proefnemingen om 

 op hooge bergen katten in het leven te houden zijn dan ook alle mis- 

 lukt; op de Cordillera's sterven zij reeds op een hoogte van 12000 voet, 

 terwijl andere zoogdieren op veel grootere hoogten kunnen leven. Zoo 

 troffen de gebroeders schlagintweit b.v. den Yack {Bos grunniens L.) 

 nog aan op hoogten van 18900 E. voeten (5765 meters), eenmaal zelfs 

 op 19300 voeten (5887 meters). 



De Spanjaarden hebben niet alleen het paard maar ook de kat in- 

 gevoerd in Z. Amerika. Verschillende reizigers hebben beweerd dat dit 

 dier vooral in Brazilië en Paraguay degenereerde , eene bewering , die door 

 anderen evenwel wordt tegengesproken en wel vooral door hensel, die 

 door eigen aanschouwing met de dierenwereld van Brazilië kennis maakte. 



Wanneer is men in Noord- en Midden-Europa begonnen de kat als 

 huisdier te houden? Met zekerheid is deze vraag niet te beantwoorden. 

 In de eerste perioden der middeleeuwen waren katten in ons wereld- 

 deel betrekkelijk zeldzame dieren. Als verdelgers van muizen en zwarte 

 ratten deden toen vooral wezels dienst. Wie een kat doodde was 

 verplicht den eigenaar een hoeveelheid tarwe te geven groot genoeg 

 om het dier geheel en al te bedekken. Nog in de 1 Ode eeuw golden kat- 

 ten een betrekkelijk hoogen prijs. Een jonge, onervaren poes had toen 

 ter tijd in Wales een waarde van twee pence en voor een goede muizen- 

 vangster betaalde men gaarne het dubbele. De hoogere waarde van het 

 geld in die dagen in aanmerking genomen , was dit inderdaad een be- 

 trekkelijk aanzienlijke som. In vroegere tijden mochten in de nonnen- 

 kloosters geen dieren worden gehouden. Slechts ten opzichte van de 

 huiskat maakte de kerk eene uitzondering. 



