DE HUISKAT. 345 



haar woog als schatting te betalen aan de mannen, die met de ver- 

 pleging der heilige diereu belast waren. Ten hunnen behoeve werden 

 badstoven gebouwd; met de kostbaarste zalven werden zij ingewreven , 

 niet de nitgezochtste spijzen gevoederd. 



Wanneer een kat — het is de vader der geschiedenis , die deze bij- 

 zonderheden voor ons heeft opgeteekend — haren natuurlijken dood 

 stierf, scheerden de bewoners van het huis in groote droefheid zich 

 de wenkbrauwen af en trokken zij rouwkleederen aan. De afgestorvene 

 werd in een der fraaiste huizen gebracht , daar met kostbare stoffen 

 gebalsemd en vervolgens naar Bubastis gevoerd, waar de plechtige be- 

 grafenis plaats vond. 



Herodotus verhaalt ook dat , als de kat jongen heeft geworpen , zij 

 weigert zich verder met den vader harer kinderen af te geven en de 

 kater zich dan wreekt door de jongen dood te bijten, wat tengevolge 

 heeft dat de goede verhouding tusschen hen wordt hersteld, want de 

 kat is volgens hem er zeer op gesteld jongen voort te brengen. Het 

 komt ons niet onwaarschijnlijk voor dat herodotus in dezen de juiste 

 oorzaak heeft opgegeven. 



Velen onzer lezers zullen zich wellicht uit hunne schooljaren herin- 

 neren hoe CAMBYSES Pclusium innam , niet door geweld van wapenen , 

 doch door een geniale krijgslist. Hij beval nl. aan zijne soldaten , in 

 stede van het schild , een kat op den arm te dragen en liet daaren- 

 boven zijn leger door een groot aantal dezer dieren voorafgaan. Het 

 gevolg van dezen maatregel was zooals cambyses het zich had voor- 

 gesteld. De bezetting, voor het grootste gedeelte uit Egyptenaren be- 

 staande, gaf de stad over zonder voor haar behoud het zwaard te 

 trekken. De vrees voor den toorn der godin Pascht was grooter dan 

 de ilngst voor de woede en wreedheid van den vreemden vorst. 



De Egyptenaren waren niet de eenige volken , die aan de kat 

 goddelijke eer bewezen. Ook van de Germanen weet men dit met 

 zekerheid. Wat aanleiding heeft gegeven tot die buitensporige eer- 

 betooning is ons niet duidelijk geworden , en evenmin weten wij of er 

 eenig verband bestaat, met betrekking tot deze aanbidding, tiisschen 

 het bijgeloof van onze voorvaderen en dat van het oude Egypte. Dat 

 nog tijdens de middeneeuwen de kat werd beschouwd als een dier van 

 goddelijken oorsprong , blijkt uit het verhaal dat micuel geeft in zijn 

 boven aangehaald werk. Bij gelegenheid van een zeker kerkelijk feest 

 werd te Aix in Provence de schoonste kater dien men vinden kon in 



