392 MADERA EN MADERAWIJN. 



bedekt met uitgestrekte bosschen. Deze deden zelfs aan het eiland zijn 

 naam geven , want madeira beteeken t in het portngeesch timmerhout. 

 Weldra echter werden de boomen geveld en suikerriet in de aldus ver- 

 kregen gronden geteeld, dat evenwel later voor den wijnstok het veld 

 moest ruimen. Toen nochtans het oidium de druiventeelt dreigde te 

 vernietigen , begon men opnieuw met de aanplanting van suikerriet 

 en voegde daaraan toe de cultuur van maïs en tarwe. Tegenwoordig 

 levert het eiland gemiddeld jaarlijks 274,000 kilogrammen suiker. Sinds 

 eenige jaren is de welvaart van Madeira sterk toenemende. De 

 scheepvaart levert hiervan het bewijs, In 1856 zeilden of stoomden 

 honderd en zeven- en-tach tig schepen , metende 73,465 tonnen , naar 

 Funchal, de voornaamste havenplaats van Madeira. In 1876 bedroeg 

 het aantal schepen vijf honderd-negen-en-tachtig , met een tonnemaat 

 van 495,985 tonnen. De import was dus in twintig jaren meer dan 



verdriedubbeld. 



Paul Harting. 



EEN REUZEN-VIJGEBOOM. 



In de Revue scientifique van 14 December 1878 leest men het vol- 

 gende, dat ontleend is aan een scheepsjournaal van een amerikaansch 

 schip. 



Te Albreda, eene kleine plaats gelegen op den rechteroever van de 

 Grambia , staat een vijgeboom van dezelfde soort als die welke voor 

 het oogsten van vijgen in Zuidelijk Europa en Klein- Azië gekweekt 

 wordt. De stam van dien boom is slechts 15 meters hoog, maar heeft 

 een omtrek van 40 meters. Hij is op zulk eene wijze gegroefd , dat 

 het schijnt alsof hij door onderlinge vergroeiing van verscheidene stam- 

 men ontstaan is. De zeer dichte takken vormen een kroon van 70 meters 

 in omtrek. Onder dit voor de keerkringszon ondoordringbare dak ver- 

 eenigen zich de inboorlingen , en geven zich daar over aan hunne bezig- 

 heden, aan hun werk en hunne spelen. ' hg. 



