22 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Osteologie der Aljinezen. — Dr. riccaedi heeft een schedel van een Atjinees 

 in het museum te Florence bestudeerd. De index van den schedel is 76,24 ; 

 gevolgelijk behoort die schedel tot de subdolichocephale van paul beoca , of 

 tot de orthocephale van huxley. De eenige Sumatraansche schedels , die ric- 

 caedi met zijn Atjineeschen schedel kon vergelijken , zijn zeven schedels , door 

 baenaed davis beschreven. Daarvan is echter geen enkele van een Atjinees ; 

 die er het meest nabij komt , is de schedel van een Battak. Uit eene verdere 

 vergelijking met schedels van andere oostersche volken komt eiccaedi tot het 

 besluit, dat zijn Atjineesche schedel veel verschilt van dien der Maleiers, 

 maar daarentegen zeer nadert tot dien der Dayaks, en ook eenige overeen- 

 komst vertoont met dien der Chineezen , ofschoon er een aanmerkelijk verschil 

 bestaat tusschen den Atjineeschen schedel en de Chineesche schedels , wat be- 

 treft den vorm van de orbita , de aangezichtsbeenderen en de onderkaak, 

 {The Academy Nov. 23, 1878, pag. 504). — De vergelijking van een enkelen 

 schedel met andere heeft ongetwijfeld slechts beperkte waarde , maar wij meenden 

 toch dit referaat te moeten opnemen , omdat daardoor wellicht aanleiding kon ge- 

 geven worden om in ons vaderland de aandacht van hen , die in de gelegenheid zijn 

 schedels van Atjineezen — welke hier zeker overvloedig voorhanden zijn, althans 

 hunnen zijn, — te onderzoeken, op de ethnologie der Atjineezen te vestigen. 

 Het is anders te vreezen dat de Italianen en andere volken , die met de Atji- 

 neezen hoegenaamd niets te maken hebben , ons in de bekendheid met dat 

 volk zullen vooruit komen , evenals het nu reeds te vreezen staat dat ver- 

 scheidene andere Europeesche volken in bekendheid met Nieuw-Guinea , — 

 waarop Nederland anders de naaste betrekking heeft — en in de voordeden 

 aan die bekendheid verbonden,, ons zullen overvleugelen. 



D. L. 



PLANTENKUNDE. 



Soort van licht, vereischt voor groeiende planten. — P. beet bevond 

 dat , terwijl planten , met groen glas overdekt , ophielden te groeien en weldra 

 stierven , die , welke overdekt waren met rood glas , voortgingen te leven en 

 zich te ontwikkelen, ofschoon niet zoo krachtig als onder normale omstan- 

 digheden. Zijne glasplaten spectroskdpisch onderzoekende, vond hij dat het 

 rood glas de gele en al de meest breekbare gedeelten van het spectrum 

 tegenhield en alleen aan de oranje en roode stralen doorgang verleende , — 

 terwijl het groene glas alle stralen , met uitzondering van de minst breek- 

 bare drie vierden der roode stralen, doorliet. Derhalve moesten de voor 



