84 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



weest sedert de interglaciale tijden. {The Academy , July 5, 1879, p. 14.) 



D. L. 



De schedels van moordenaars. — Het anthropologisch museum te Parijs 

 bezit 36 schedels van in Frankrijk geguillotineerde moordenaars. Dr. bordier 

 heeft deze nauwkeurig onderzocht en de resultaten bekend gemaakt in het 

 laatste nummer van p. broca's Revue d' Anthropologie. De meest opmerkelijke 

 van zijne waarnemingen is de zeer groote kubieke inhoud dier crania. De ge- 

 middelde inhoud toch, gemeten met hagel volgens broca's methode, is 1547,91 

 kub. centimeters. Daar echter één schedel van ongewone grootte (2,076 kub. cent.) 

 en duidelijk abnormaal is , wordt , wanneer deze verwaarloosd wordt , de gemid- 

 delde kub. inhoud der overige 35 schedels 1531. Om schedels van zulk een 

 inhoud te vinden moet men teruggaan tot voorhistorische tijden ; zoo is de ge- 

 middelde inhoud van de schedels van Solustré 1615, en van die uit de grot van 

 VHomme mort 1606,5. De groote ontwikkeling der moordenaars-schedels heeft 

 niet plaats in de frontaalstreek , maar in de parieto-occipitale , en zij schijnt 

 te duiden op een lagen intellectueelen toestand, maar met een sterke neiging 

 tot geweldige krachtsuiting. De meeste cerebrale karaktertrekken van de sche- 

 dels dezer misdadigers zijn vergelijkbaar met die bij voorhistorische rassen. Een 

 moordenaar kan beschouwd worden als een anachronisme, en zijn karakter 

 verklaard volgens het beginsel van atavisme , of terugkeer tot een vroegeren 

 typus. Zoo een prehistorische wilde in de hedendaagsche maatschappij kon wor- 

 den overgebracht , zou hij waarschijnlijk een misdadiger worden ; indien omgekeerd 

 een van de brutale moordenaars van onzen tijd geleefd had in voorhistorische 

 tijdperken , zou hij misschien het hooggeëerde hoofd van zijn stam geweest 

 zijn. {The Academy , July 26, 1879, pag. 70.) d. l. 



Historische ontwikkeling van het gevoel voor kleuren. — Daarover is in 

 de laatste jaren veel geschreven, en velen schijnen het als een axioma te be- 

 schouwen dat HOMERUS b. V. noch blauw noch groen kende, en dat dus zijne 

 bekendheid met kleuren uiterst vaag was en niet verder ging dan een alge- 

 meene onderscheiding tusschen lichte en donkere kleuren. De heer gladsïone, 

 die in 1858 deze hypothese opwierp, vond vele navolgers, vooral in Duitsch- 

 land , alwaar o. a. geiger sporen van een dergelijke gezichts-onvolkomenheid 

 vond in den Eig-Veda en in de Zend-Avesta , terwijl magnus trachtte te bewij- 

 zen dat de gevoeligheid van de retina eene trapsgewijze ontwikkeling heeft on- 

 dergaan in de laatste duizenden jaren. Intusschen heeft Prof, marty, in een 

 boek over die Geschichtliche Eniwickelunr/ des Farbensinnes aangetoond , dat 



