39 



glabrescentibus , in nervls et margine pilis brevioribus 

 parce obsitis. Panicula parva inter folia latet. Ochreae 

 subglabrae. 



Adn. Fagopyrum armenum erectum ramosum et mul- 

 tiflorum Persicariae foliis Hb. Gundehheimer , quod sine 

 dubio est: Fagopyrum Orientale ramosum etc. Tournef. 

 Cor. 39., false ad P. dwaricatum ducitur in Sp. pl. ed. 

 W, 2. p. 451., pertinet ad P. alpinum All. nee varieta- 

 tem hu jus speciei sistit, cujus patriae igitur addendi 

 sunt Armeniae montes. 



Addimus notas nonnullas in species Monographiae 

 auetori incertas ex Herbario Willdenowiano. 



Polygonum sericeum. Pallas, Meisner l. c. p. 58. 

 Nulluni dubium, quin Gmelini icon III. t. 9. f. 2. ad hanc 

 plantam pertineat, cujus superbissimum speeimen exstat 

 in Herbario Willdenowiano n. 7678. sed floriferum modo, 

 nee floruit in Horto nostro botanico introduetum , quare 

 de sectione ad quam pertineat et nos tacemus. 



Polygonum coaretatum Willd. Meisn. I. c. p. 58. 



Achaenia quae aperuimus inania, erant triquetra, 

 mucronata, faciebus ovatis, angulis acutis, calycem inclu- 

 dentem vix superantia, brunnea, glaberrima, laevia, nitida. 

 Folia sunt breviter petiolata ad summum 3f poll. longa 

 \ poll. lata, acutissima. Valde affine est P. crassifolio 

 Murr, (rumieifolium Hb. Willd.) cujus varietas esse vide- 

 tur, foliis majoribus magis acutatis et panicula magis com- 

 posita densiori compaeta insignis, ad basin foliorum enim 

 rudimenta auricularum s. lobulorum lateralium (quibus 

 folia fiunt hastata) in nonnullis jam animadvertuntur. 



i 

 Sectio IJ^. Fagopyrum. 



Polygonum Fagopyrum L. Meisn. I. e. p. 61. 

 Polygonum acutatum Lehm. Sem. Cat. anni 1820 

 et 1824 seq. (nomen tantum), eadem planta ac Poly- 



