(85) 



EUPHORBIA. 



Inter species lmjus generis numerosissimas , pnucse sunt qnie non 

 succo turgeant lacteo , acri : sed in quibusdam c*arnosis , cactiformi- 

 bus abundat praesertim , e quibus extractus concretusque servutur 

 sub nomine gummi Enphorbii } de quo hic primum agetur. 



Forma ejus, massulae irregulares, friabiles, saepius perforatse ; color 

 extus pallide luteus aut rufescens, intus albus ; odor nullus ; sapor 

 mox pungens urensque nec tuto exploratus. Elementa , resinae 

 partes 60 , olei volatilis et aquas 8 , caeterse , malatum calcis et po- 

 tassae , ceraeque et lignosi. Aqua paucissimas solvit , alcool plurimas , 

 tincturaque ex eo acerrima. 



Euphorbii nociva vis pluribus exemplis patet quam ut omnia hic 

 referantur (vid. Murr. 4- 88). Ex hoc deglutito atrocissima ventris 

 tormina , hypercartharses cum vomitionibus frequentissimis , singul- 

 tus , ardor ventriculi et faucium , sudores frigidi , animi deliquia , 

 mors saepe , consecuta sunt. Curn cuti vultds atque imprimis telae 

 narium mucosse applicatum , phlegmasise ulcerationesque superve- 

 nere. Hujus semiuncia cani valido ingesta , mox gemitus et ad vomen- 

 dum conatus ; postera die virium et sensuum defectio , mors ; in 

 cadavere, intestina omnia admodum inflammata. Euphorbii pulveru- 

 lenti drachmae 2 telse cellulari femoris admota? , membri partiumquc 

 vicinarum inflammationem lethalem attulere , sed servato sensuum 

 motusque usu, intestinisque et pulmonibus illaesis. Euphorbium igitur 

 in animantibus sicut in homine operatur , phlegmasiam localem acer- 

 rimam ciet , unde sequitur sympathica systematis nervosi perturbatio , 

 sed non absorbetur. (Orf. 2. 52.) 



Usus ejus apud veteres , ad catharsim sternutationemque ciendam , 

 frequentissimus , nunc quasi omnind obsolevit ; et recte quidem : 

 plus enim pharmacopaeo paranti nocebat quam proderat aegrotanti. 

 A quibusdam tamen commendatur , sed topice tantum , seu ad 

 vesicationem in unguentis epispasticis , ut pommato vulgd dicto de 

 Grandjean , seu « in carie ossium ad separandam vitiosam par- 



