149 



MORINDA 



(Charact. Gaert. I, p. 144, T. 29, fig. \., H. B. K. 

 ]Sov. Gen. et Sp 3, p. 296 J 



Oppositifolia dicitur inflorescentia plurimis Morindae 

 speciebus communis. Sic res se habet. Stipulae intra pe- 

 liolos connatae vaginulam sislunt, dilatatis interpeliolari- 

 bus laleribus in lobos rotundatos vel acutos auctam. Ca- 

 pilula florum solitaria, alterna, ex inleriori sinn vaginulae 

 erumpunt, folio ejusdem lateris ulplurimum abortiente, al- 

 terius lateris evolulo. 



1- Morinda citrifolia L. et auct. Gaertn. I. c. — 

 Forst, de plant, esc. p. 41. — Lour. Cochin. I, p. 174. 

 — Barm. ind. p. 52. — Roxb. ß. ind. % p. 196. — 

 Blume Bijd. 16, p. 1005. 



(3ada pilava Bheed. Mal. I, pi 97, t. 52. 



Banculus latifolia Rumph. Amb. 3, pag. 158, /. 99. 

 (mala icon, natura ter minor). 



Morinda arborea L. ß. Zeil. 



E Radack atque ex - Wabu speeimina retulimus. 



Stirps in India maxime orientali et in omni Polyne- 

 sia vulgaris, spontanca passimque eulta. Tinctoria apud 

 O-Waihienses fulgentem solvil rubrum pigmentum, quo 

 virile cingulum infici solet; eultamque invenies. Ajebant 

 fruetus esse edules, crudos probavimus ingrati, vix tolera- 

 bilis esse saporis. Apud Radaccenses inutitis alqite neglecta. 

 Nee penuria doeuit eos fruetus comedere. 



2. Morinda hracteata Roxb. ß. ind. 2, p. 198. Blume 

 Bijd. 16, p. 1006. 



Banculus angustifolia Rumph Amb. 3, p. 157, t. 98. 

 (mala icon, natura ter minor). 



E Luconia retulimus speeimina. 



Superiori specie neglecta, hanc in Indine maxime orien- 

 talis insulis esse tinetoriam Rumphius 1. c. referl. 



