516 



DE MEYNA ROXBURGHH. 



CANDOLLIO SUMMO BOTANICO $. P. D. 

 SCHLECHTENDALIUS. 



Progressum Te esse, vir aestumatissime , usque ad 

 illam maxime naturalem sed aegre dispescendam Rubia- 

 cearum familiam, abs Te comperi, stalimque Tecum com- 

 municavi', quae juncto amici studio de hac grege in pu- 

 blicum sint prolata, Tecumque nunc iterum communico 

 noliunculani nuperrime ex herbario Willdenowiano hau- 

 stanu Diandriae classem fortuito volventi obviam venit 

 Meyna spinosa Roxburghii , quae tantam cum Rubiaceis 

 nonnullis illico praebuit similitudinem, ut accuratius ad 

 examen invitaret. Genus in pluribus operibus frustra quae* 

 sivi, pauca lantum de hac stirpe Linkius offert (Jahrb. 

 d. Bot. Heft 3. p. 32.) quam pone Sideroxylon ponen- 

 dam jübet; nomine in Meyniam mutato (quum jam nobis 

 sit Mciyna) Schultesius ad Sapoteas eam ducit (Man- 

 tissa prima); Roxburghius vero in Florae Indicae primo 

 volumine Meynae nomen, nee inter genera nee inter ver- 

 nacula nomina prodit. Miratus insuper, plantam existere 

 Rubiaceam diandram flore reliquo pentamero, in speci- 

 mina Roxburghiana accuratius inquisivi staminaque 5, uno 

 alterove tanlum fortuito rupto, e fauce albo-villosa vidi 

 emergenlia, summamque vidi cum Canthio Vangueriaque 

 affinitatem. Nova face accensa alterum Florae Indicae 

 volumen perlustravi, nee inter Canthia ullam noslrae si- 

 milem reperi stirpem sed, in p^angueria spinosa, quae 

 Bengalis Muyna, Meynani spinosam Roxburghii et Her* 



