416 



albo molll (e fructus Jpslus basi Oriente) implexus. Areola 

 axilis. — 



Ursinia haec U. scarlosae, U. dentatae et (secundum 

 diagnosin Brownianam) U. crllhmifoliae est affinis, se- 

 quenti vero diagnosl ab bis facilllme distingui potest; 



Caule gracili erecto, ramoslsslmo, ramis paniculalis 

 virgatis palentibus, foliis caulinis densissimis pinnatlfidis, 

 laciniis lineari fdiformibus punctatis mucronalis. 



Synonymum est Thelylhamnos fdiformis Ä. Spr. Ge- 

 nus vero, Tbelylhamnus audiens, omnino erroneum est. 

 A. Sprengelius dixit in tenlamine: „Radlata, radio aeque 

 fertili. Antbodium polypbyllum ovatum imbricatum in- 

 aequale. Rccept. paleaceum. Semina (!!) villo albo basi 

 cincta. Pappus paleaceus. Genus locum tenens inter 

 Oederam et Amellum." Nostra vero Ursinia (seu Thely- 

 tbamnus) gaudet: florlbus radii semper onininoque neutris, 

 sine ullo styli rudimento. Thelytbamnos si revera genus 

 esset proprium, minime locum inter Oederam et Amel- 

 lum teneret. Idem vero est genus ac Ursinia Gaertneri 

 et Sphenogyne R. Br. Omnla quae a Sprengelio (in sy- 

 stemate ) et a R. Brownio (verm. Sehr. II. 448.) de Ur- 

 sinia et Spbenogyne dicuntur, etiam in Thelythamno ob- 

 servari possunt. Nulllbi vero apud hosce autores de villo 

 albo ad fructus basin lit menlio, quod mirum est, cum et 

 in Urs. paleacea Spr. (Arctotide paleacea L.) et in U. an- 

 themoide (Arct. anlbem. L.) reperiatur. — Thelylliamnos 

 hac ex causa cerlissime cum Ursinia (a qua Sphenogyne 

 non nisi pappo differt) idem constituit genus, cujus cha- 

 racterem novum supra dedi. 



Secundum styli formalionem in tribum Chrysanthe- 

 mearum vel Anthemidearum Cassinii perlinet; Stylus idem 

 ac in Acbillea, Artemisia, aliisque. — 



Magnam speciminum copiam, ab Jacobo Zeyhero ex 



Africa 



