173 



herbarlum Rcgium speclmen hujiis generis glulinis ope 

 chartae quatlralae adfixuni, optime conservalum omnia 

 antiquitatis slgna prac sc fcrens, nomine nullo scd nuniero 

 176. anllquo more scriplo insigne. Plures quum jam 

 repcrissemus Breynii plantas, islius auctoris iconem 7V- 

 ivaccrac, ad volnbilcm suam a Linnaeo citatam, compa- 

 rare in mcnlcni venit. Nostram Breynii originariam esse 

 plantam, ex hcrbario Marcgravii desuinplam, summa spe- 

 ciminis et iconis aequalitas nos docult, licet pictor ad- 

 posucrlt follum infimum rami, cujus cicatrix in specimine 

 adest; licet in paulo angustius spatium ingcsta sinl folia, 

 quac reclius extensa in specimine. Praetcrea nullum dis- 

 crimen. Si iconem Breynii porro cum icone Pluckcnetii 

 atque cum descriplionc Linnaeana in Ilorlo Cliffortiano 

 comparamus, de divcrsis dispulari speciebus darum vide- 

 tur. Linnaeus de sna planta haec profert: ,, Folia arboris 

 alterna, obverse ovata, parum acuminata, petiolis brcvissl- 

 niis insidenlia, margine parum serrata serraturis tot quot 

 nervi a costa longiludinali ad margincm exeunt, quique 

 in serraturae fundo lerminatur; nervi hi allerni sunt non 

 raro et opposili circiter 12 simplices supernc cxcavali, 

 sublus elevati. Superficies lam supina quam prona, sive 

 digiti deorsum s. sursum ducanlur, aspcra est. Folia ex- 

 sircatione glauca evadunt. Figura allegala Plukenelii bene 

 exprimit folia, licet raro in nostra emarginala sint." In 

 icone Plukenelii folia tanlum duo oblongo-obovata emar- 

 ginala, venis ulrinsecus 13 — 14 sunt delineala. Siquidem 

 similem habeant formam Breynianac Brasiliensis plantae 

 folia, monendum venas iis esse tantum 8 — 10, hinc et 

 denlium minorem numerum, quae diversitas specimine 

 inspecto augelur: 1) glabritie majori, vix ullam enim tan- 

 genli in digito sentimus asperitatem; 2) defectu glauci 

 coloris. 



Linnaei igitur T, volubilis e pluribus composita est 



