155 



horto botanico Lngduno -Batavo, alterum Hamburgensium est 

 communicatum , tertio apud iios superstite. 



Cum spinarum habitu, eolore siiigulari caet. primo obtntu 

 ab affinibus distiiiguatnr, nomen esto EcJiinocactus arantha- 

 canthus 3 hac phrasi definiendus. 



„Tninco ovali, pallido - viridi , costis 13 — 16, oblique 

 (dcxtrorsuni) decurreutibusj obtusissimis, impressioiiibus late- 

 ralibus profuudis; sulcis profuudis siuii obtuso; spiuis majori- 

 bus. tribus erectis, complanato - trigouis, apicibus teretibus; 

 quatuordecim miuornm infimis 3 descendentibus magiiis, ar- 

 rectis , lateralibus 8 minoribus decumbentibus, super adjaceu- 

 tes costas exteiisis ; 3 superloribus minimis , media erecto - ar- 



cnata, — Floribus Verticis Spinae lauugiue alba ciu- 



ctae. — Cephalium nulluni." — , 



„Habitat in iusula St. Tliomae, in terra sicca, dura, 

 granulosa_, ferrea. 



DifFert ab omnibus Ecliinocactis spinarum et costarum ha- 

 bitu; hac ratione autem proprius ad Melocactos accedit, a qui- 

 b«s — praeter dilFcrentias genericas ut videtur, — recedit: 

 a M. commuui spinarum numero, a M. macrocantho spinis cen- 

 tralibus constantcr tribus, radiantibus 14, a M. pyramidali co- 

 stis paucioribus, truuei forma, spinis radiantibus caet.; ab 

 omnibus autem costis obliquis, nee perpendicclaribus. 



Speciminis majcimi descriptio, 



Truncus oralis, pallide viridis, crebcrrimis et valde ap- 

 proximatis spiuis horridus. Absque spinis lÖCeutimetra altus ; 

 baseos diameter 14 Ceutira. Axis lignosus in centro, ■ — Basis 

 oranino plana. 



Costae 16, oblique decurrentes, spiralis lineae, dextror- 

 snm volutae, quasi segmenta; obtusissimae, ad trunci basiu 

 3 ceutim. distantes, superius couvergentes, in verlice obtuso 



