WiLLËBRORDUS SNELLIUS. 13 



den Franscheiï geleerde , omdat het boek van snellius , in het Latijn 

 geschreven en daardoor algemeen bekend en verspreid , langen tijd een 

 standaardwerk voor geometrische berekeningen bleef. Doch hoe dan ook , 

 het gevolg was, dat bij de Franschen en zelfs bij een groot deel der 

 Duitschers het vraagstuk als het problema van pothenot is bekend ge- 

 bleven en thans nog onder dien naam in verschillende leerboeken wordt 

 genoemd. Met hoeveel klem hiertegen ook werd opgekomen en de on- 

 billijkheid dezer handelwijze aangetoond, het mocht niet baten. Zoo heeft 

 prof. VERDAM de zaak in een duitsch tijdschrift (grünert's Archiv 1842) 

 duidelijk uiteengezet. Toch hielp dit zoo weinig, dat weder in het vol- 

 gend deel van hetzelfde tijdschrift eene verhandeling over het pothenot'- 

 sche Problema" voorkomt. Een Duitsch geleerde (a. g. KasTNER) had 

 reeds vroeger den handschoen voor onzen landgenoot opgenomen en 

 duidelijk aangetoond, hoe alleen hem de eer der vinding toekwam. 

 Ook dat hielp niet. De Fransche leerboeken gaan gemeenschappelijk voort , 

 en worden voor het grootste gedeelte hierin door de Duitsche slaafs 

 gevolgd , om wederrechtelijk den naam van den onbekenden Fransch- 

 man aan het gewichtige vraagstuk, door onzen landgenoot het eerst 

 gesteld en opgelost, te verbinden. 



Het recht van snellius ten opzichte eener andere gewichtige ont- 

 dekking kan niet met dezelfde wiskundige zekerheid worden aangetoond , 

 maar berust toch op onwraakbare getuigen. Het geldt hier de bekende 

 wet der straalbreking : wanneer een lichtstraal hij het overgaan van eene 

 middenstof in eene andere gebroken wordt ^ staan de sinussen van de 

 hoeken, die de invallende en de gebroken straal met de normaal maken, 

 in eene standvastige verhouding. Het eerst wordt deze wet aangetroffen 

 in een werk van descartes {Dioptrique 1637), geschreven en uitge- 

 geven gedurende zijn verblijf op het kasteel Endegeest bij Leiden. 

 Daarom wordt zij in de fransche leerboeken de wet van descartes 

 genoemd. De gronden, waarop zij ten onzent, en trouwens ook in de 

 beste werken van het buitenland, aan snellius wordt toegeschreven, 

 zijn de volgende. 



In geen zijner werken wordt zij aangetroffen , ja, hetgeen nog sterker 

 is: nergens blijkt, dat snellius zich te Leiden met physische proef- 

 nemingen heeft bezig gehouden , terwijl ook het onderwijs in de 

 physica niet aan hem maar aan een zijner ambtgenooten was op- 

 gedragen. Doch in 1662, dus ongeveer een halve eeuw na zijn 

 dood , verscheen te Amsterdam een geschrift van de hand van den 



