WILLEBRORDUS SNELLIUS. 5 



van voor den tegenwoordigen tijd eigenaardige moeilijkheden verbon- 

 den. Destijds was het echter de algemeene taal der geleerden en ver- 

 oorzaakte , dat de werken in handen kwamen van vakgenooten in alle 

 deelen der beschaafde wereld , hetgeen niet weinig tot verspreiding van 

 de waarde zijner onderzoekingen bijbracht. Hij gaf zoozeer de voorkeur 

 aan deze taal en vorm, dat hij zelfs in de moedertaal geschreven wer- 

 ken van LUDOLF VAN GEULEN on siMON STEVYN in hot Latijn overbracht, 

 en in dezen nieuwen vorm in de wereld zond. 



Het eerste werk zijner jeugd, in 1607 uitgegeven en aan zijn vader, 

 toen juist Kector Magnificus der Leidsche Hoogeschool opgedragen , 

 handelt over een manuscript van pappus over de vraagstukken van 

 APOLLONius PERGAEUS , dat hom door JosEPH scALiGER ter bestudeering 

 was gegeven en waarin verschillende meetkundige stellingen voorko- 

 men , die hier door snellius worden verklaard en aangevuld ; het tweede 

 gedeelte is opgedragen aan simon stevyn, een man "aan akchimedes 

 gelijk", den leermeester van prins maurits. In het volgend jaar ver- 

 scheen een derde gedeelte , dat aan prins maurits zelven werd opge- 

 dragen , en over de anharmonische verhouding , hare constructie en 

 eigenschappen handelt. ' 



Gedurende zijn verblijf buiten 's lands gaf hij geene werken in het 

 licht, doch nauwelijks was hij in Leiden teruggekeerd of hij schreef 

 een werkje , aan huoo de groot opgedragen , over de waarde der geld- 

 soorten en munten bij de Grieken , Romeinen en Israëlieten. 



Na zijne aanstelling tot opvolger zijns vaders , schreef hij onderschei- 

 dene werken. Tot de zuivere wiskunde behoort, behalve zijne vertaling 

 en omwerking van enkele nagelaten verhandelingen van ludolf van 

 geulen, het boekje getiteld Cydometricus , handelende over een onder- 

 werp, dat destijds onder de wiskundigen aan de orde van den dag 

 was, namelijk de bepaling van de verhouding tusschen den omtrek en 

 de middellijn des cirkels ; de methode , die hij hiervoor gebruikte , was 

 een geheel zelfstandige, die korter tot het doel voerde dan die van 

 LUDOLF VAN GEULEN. Hij berekende de genoemde verhouding tot in 34 

 decimalen , en daar hij hiertoe veelhoeken met een aantal van 



• Apollonius Batavus, de sectlone determinata. Dit werk wordt dikwijls, o. a. 

 in poggendorff's Biogr. Wörlerb., doch ten onrechte, aan zijn vader toegeschreven . 



