BLIKSEMAFLEIDERS 



DOOE 



Dr. J. CAMPERT. 



Ruim dertig jaar geleden schreef de heer w. m. logeman * in den 

 eersten jaargang van dit tijdschrift, onder een titel gelijkluidend met 

 dien van dit opstel: "Ieder jaar maait het hemelvuur zijne offers weg, 

 ieder jaar worden er gebouwen ter waarde van duizende guldens ver- 

 nietigd — en toch , waarde lezer , zie om u naar de kerken in de stad 

 uwer inwoning, of naar de alleen staande bouwhoeven of molens op 

 het land hoe weinig afleiders ziet ge !" 



Yan waar zulk eene vreemde lauwheid in een zoo ernstige zaak? 



De heer logeman geeft verder een duidelijke uiteenzetting "van de 

 wijze waarop men met behulp van gewone werklieden een gebouw van 

 een afleider kan voorzien." 



Hoewel in die dertig jaren — ook door toedoen van den heer logeman — 

 de denkwijze van het algemeen gewijzigd is, een herhaling van boven- 

 gestelde vraag zou nog niet geheel zonder grond zijn , en evenmin moge 

 het overbodig schijnen de aandacht van de lezers van het Album op 

 nieuw bij dit onderwerp te bepalen. 



Het mag van algemeene bekendheid geacht worden dat benjamin 

 FRANKLiN in dcu zomer van 1752 een bliksemafleider op zijn huis stelde , 

 nadat hij op 4 Juli van dat jaar, door het experiment met den vlie- 

 ger, zich overtuigd had van de juistheid zijner denkbeelden over het 

 onweder. Deze afleider bestond uit een ijzeren staaf, die 2 a 2^1^ M. 

 boven het te beschermen gebouw uitstak en welks onderste uiteinde 

 l^/j M. diep in vochtigen grond was gebracht. 



' Album der Natuur. Jaargang 1852, bladz. 386. 



