BLIKSEMAFLEIDERS. 71 



peren buizen van 5 cM. middellijn en 3 mM. dikte ; de verschillende 

 deelen der buizen werden door verbindingsstukken — op de wijze als 

 bij een gasleiding — met elkander verbonden. De geheele afleider ver- 

 eischte een uitgaaf van ongeveer f 25000. — . 



In den loop van ons verhaal zagen wij reeds hoe de ijzeren afleiders 

 van FKANKLiN vervaugou werden, eerst door de koperen kettingen van 

 WATSON, later door de koperen platen van snow harris. 



Mogelijk op voorstel van de Engelsche marine , heeft een tijd lang 

 een ijzeren ketting als afleider dienst gedaan , om een verbinding te 

 verkrijgen tusschen de staaf die boven het gebouw uitsteekt en de 

 aardplaat. 



Tot het construeeren van lange ijzeren staven was men in de eerste 

 levensjaren van den afleider niet in staat , en het buigen van de ijzeren 

 staaf om uitspringende deelen vau het gebouw, het verbinden van de 

 verschillende staafdeelen onderling en met andere metaalstukken leverde 

 moeilijkheden op. De ijzeren kettingen gaven echter geen bevredigende 

 resultaten. Vooreerst vormde zich ijzerroest, waardoor de doorsnede van 

 den metalen geleider aanmerkelijk vermindert, en dan is een ketting 

 toch te verwerpen, omdat in de aanrakingsplaats van twee schakels — 

 ook dan wanneer de oppervlakte van het metaal volmaakt rein en 

 metalliek is — slechts één punt de overgang der elektriciteit mogelijk 

 maakt, waardoor het geleidingsvermogen natuurlijkerwijze daalt. Het 

 is toch bekend , dat het geleidingsvermogen — ceteris paribus — recht- 

 streeks evenredig is met de doorsnede van den geleider. 



De moeilijkheid , die het gebruik van ijzeren staven opleverde, deed 

 omzien naar andere metalen en zoo kwam men tot het gebruik van 

 tin en lood. Vooral looden afleiders drongen in sommige landen — Rus- 

 land en Amerika — door ; wel was bekend dat het geleidingsvermogen 

 van lood tweemaal kleiner is dan van ijzer, de eenvoudiger wijze van 

 opstelling echter, door de buigzaamheid van het lood, deed dit bezwaar 

 over het hoofd zien. 



Meer ingang vond het kopertouw , samengevlochten uit geelkoperen 

 draden, dat door j. c. von ïelin te München werd aanbevolen om- 

 streeks het jaar 1815, maar dat zijn goeden naam spoedig verloor, door 

 verschillende gevallen van bliksemschade, verkregen door gebouwen met 

 dit kopertouw voorzien. 



'In één dier gevallen — waarbij een kerk voorzien was, volgens von 

 yelin's eigen voorschrift, met een kopertouw van ongeveer 3 cM. dikte — 



