BLIKSEMAFLEIDERS. 79 



dat op dio wijze de elektrische ontlading van het gebouw werd afge- 

 houden. Nemen we in overweging dat de elektrische vonk op zeer 

 groote afstanden overspringt, dan wordt het nut van deze isoleerende 

 staven op het minst genomen zeer twijfelachtig, vooral zoo wij nog 

 bedenken dat de regenbuien , die dikwijls een onweder vergezellen , 

 deze staven toch tot geleiders maken. 



Herhaaldelijk is gebleken dat een bliksemafleider in alle opzichten 

 deugdelijk , behalve in de aardgeleiding , een bezitting is, waarover men 

 zich niet behoeft te verheugen. Wij hadden reeds gelegenheid door 

 een voorbeeld te zien , welke gevaren aan het gemis van een goede 

 verbinding van den afleider met den grond verbonden zijn; het aantal 

 gevallen van bliksemschade tot deze oorzaak terug te brengen is on- 

 getwijfeld zeer groot. 



Zeer opmerkelijk werd dit waargenomen te Genua , waar de bliksem 

 herhaaldelijk de Mariakerk trof. 



De kerk opgebouwd uit gehouwen steenen, door ijzeren haken ver- 

 bonden, stond op een harden rotsachtigen grond; aan de ééne zijde 

 van de kerk stroomde een beekje. Steeds volgde de bliksem denzelfden 

 weg, langs die zijde waar de ijzeren haken het dichtst aan elkander 

 sloten, en afleiding zoekend in het water aan den voet van de kerk. 



Zonder op deze omstandigheden te letten werd nu een bliksem-af- 

 leider op de kerk geplaatst, aan de tegengestelde zijde en uitloopende 

 in een e holte van den harden grond , met het gevolg dat de bliksem 

 wederom in de kerk sloeg en langs den meer gebruikelijken — maar 

 niet bedoelden — weg. De afleider was goed , maar de aardgeleiding 

 deugde niet. Ten einde een goede aardgeleiding te verkrijgen is het 

 gebruik van een aardplaat aan te bevelen. Koper is het materiaal dat 

 het eerst in aanmerking komt omdat het — beter dan ijzer b. v. — 

 onder den grond stand houdt. Om die reden kunnen ook de hoogere 

 aanlegkosten niet pleiten tegen het gebruik van koper. Een plaat van 

 1 M" oppervlak en 2 millimeter dikte kost omstreeks 18 gulden en 

 met een plaat van een halven vierkanten meter zal men in de meeste 

 gevallen kunnen volstaan. 



Zoo het eenigszins mogelijk is, trachte men de aardplaat steeds onder 

 water te houden en kan dit bereikt worden, dan zoude — volgens holtz — 

 een plaat van */,, JVP voldoende zijn. 



Heeft men geen put, maar slechts zakwater tot zijn beschikking dan 



