88 OVER DEN INVLOED VAN DE GETIJWERKING 



dan geeft darwin , op grond van zijne berekeningen , dit verrassend 

 antwoord: gaandeweg zal de daglengte aangroeien tot een tijdsverloop 

 van 1400 uren, en gaandeweg zal de omloopstijd van de maan afnemen 

 tot één dag, maar, let wel, een dag van 1400 uren. Dan zal de getij- 

 werking van de maan zijn afgeloopen , want de maan heeft de aarde , 

 de dochter heeft de moeder genoodzaakt steeds dezelfde zijde naar haar 

 toe te keeren. Het zal hoogwater zijn en laagwater evenals nu, maar 

 het zal steeds op hetzelfde deel van de aarde vloed en steeds op het- 

 zelfde deel eb zijn; de vloedgolf zal hebben opgehouden zich over de 

 oppervlakte van den oceaan te verplaatsen. 



Welk deel van de aarde het voorrecht zal genieten om zich bestendig te 

 mogen verheugen in het zachte schijnsel van de maan , zoude ik niet kun- 

 nen zeggen , maar dat dit een wezenlijk voorrecht zal zijn , dat zal men ter- 

 stond beseffen , wanneer men bedenkt dat de maan een nacht zal verlich- 

 ten van 700 uren , zegge 700 uren , dat is ongeveer 30 van onze dagen. 



Welke verbeelding is rijk genoeg om zich een voorstelling te vormen 

 van het schouwspel , dat de aarde dan zal bieden ? Wat zal er van de 

 plantenwereld , wat van de dierenwereld , wat van den mensch zijn ge- 

 worden in die jaren , welke slechts 7 dagen tellen ? Op hoedanige wijze 

 zal de bewoonbaarheid van de aarde zijn gewijzigd, wanneer eenzelfde 

 plaats , waar de zon geregeld op- en ondergaat , 30 dagen achtereen 

 door de zon wordt verwarmd, om vervolgens gedurende een even lang 

 tijdsverloop voortdurend in temperatuur te dalen ? Wanneer zal de mensch 

 ophouden zich bij zijn werken en zijn rusten te voegen naar de steeds 

 langer wordende dagen en de evenzeer langer wordende nachten? Wat 

 al . vraagteekens , en wie , die op al die vragen het antwoord zal geven ! 



Maar is het wel zoo zeker , dat die eindtoestand zal geboren worden ? 

 Op die vraag behoeft men het antwoord niet schuldig te blijven. Richt 

 slechts den blik op de maan , zij zal ons het antwoord geven. 



Wy hebben boven doen uitkomen, dat er een tijd is geweest, dat 

 de maan niet de harde , diep gegroefde bol was , gelijk wij haar thans 

 kennen, maar een meer of min weeke gloeiende lavabol. Evenzeer nu 

 als de maan een getij werking uitoefende op de aarde, evenzeer bracht 

 de aarde eb en vloed te weeg op de maan. Welk een verschil echter 

 tusschen de getijden in het ecne en in het andere geval. De hoogte 

 der getijden toch hangt af, én van de massa van het aantrekkende 

 lichaam en van de grootte van het aangetrokken lichaam; zij is des 

 te grootcr naarmate de massa van het eerste lichaam grooter is , maar 



