102 OZON. 



lisatie hunner karakteristieke en afwijkende eigenschappen. Geheel in 

 aansluiting met deze hypothese van schönbein beschouwde clausius 

 het molecule zuurstof als een groep van twee atomen zuurstof van 

 tegenovergesteld elektrischen toestand. Onder bepaalde omstandigheden, 

 als bij langzame oxydatie van phosphorus of bij langzame verbrandings- 

 verschijnselen in het algemeen, — houdt hij het voor mogelijk, dat 

 zich enkele atomen van de overige losmaken uit het molecule en als 

 vrije atomen "umherfliegen". Deze vrije zuurstofatomen vormen volgens 

 CLAUSIUS het ozon of antozon, al naar den aard van den elektrischen 

 toestand waarin zij verkeeren. 



Mocht ook al in deze uitspraak van een autoriteit als clausius een 

 krachtige steun liggen opgesloten voor het vermoedelijk bestaan van 

 twee modificaties van actieve zuurstof, — vreemd genoeg, gelukte het 

 niemand, zelfs schönbein niet, het antozon in vrijen toestand af te 

 scheiden. Zelfs de antozoniden, als waterstofsuperoxyd, waaruit een deel 

 der zuurstof gemakkelijk vrijgemaakt kan worden, — leverden ozon 

 in plaats van antozon. En ook al meende schönbein zich uit deze 

 moeilijkheid te redden door de bewering , dat het antozon zich in ozon 

 omzet op het oogenblik , dat het uit zijn verbindingen vrijkomt , — het 

 feit , dat niemand het antozon als zoodanig kende , bleef een belang- 

 rijke grond om aan het bestaan daarvan te twijfelen. 



Dat het intusschen niet aan onderzoekingen ontbrak , om deze zeer 

 groote leemte in schönbein's hypothese aan te vullen, ligt voor 

 de hand. Een der belangrijkste is wel die van meisner , die meende 

 het antozon daaraan herkend te hebben dat het, door water gevoerd, 

 met den waterdamp een duidelijken nevel vormde. Bij ieder verbran- 

 dingsverschijnsel wordt volgens hem de gewone zuurstof in ozon en 

 antozon gesplitst, waarbij het ozon zich met de verbrandbare stot ver- 

 bindt , terwijl het antozon met den voorhanden waterdamp nevels vormt. 

 Meisner stond zoo vast in het geloof daaraan, dat hij de sterke rook- 

 vorming bij verbranding onzer gewone brandstoffen, en zelfs het ont- 

 staan der wolken in de atmospheer, verklaart uit de verhouding van 

 antozon tot waterdamp. 



Echter bleek al spoedig, dat het zoogenaamde antozon slechts daar 

 ontstaat , waar ozon in tegenwoordigheid van water verloren gaat , zoo- 

 dat het vermoeden niet ver lag, dat het hypothetische antozon van 

 SCHÖNBEIN niets anders was dan waterstofperoxyd , dat gevormd was 

 door verbinding van water met de zuurstof van ozon. Inderdaad gelukte 



