126 EENIGE LICHTMETIKGEN. 



mij nog eenige andere , niet algemeen gebruikelijke , gasbranders in 

 banden , welke mij belangrij k genoeg voorkwamen , om ze almede aan 

 een onderzoek te onderwerpen. Het waren behalve een gewone Brön- 

 nerbrander, groote soort, dien ik ter vergelijking in dit onderzoek opnam: 



a. Een zoogenaamde Globebrander , zooals die te Haarlem te ver- 

 krijgen zijn bij den instrumentmaker Funckler. Deze brander verschilt 

 van den Brönner daarin dat het gas , na evenals bij dezen door eenige 

 nauwe openingen te zijn doorgegaan, in een ruimte treedt veel 

 grooter dan die in dezen laatsten , en eerst van dezen uit door een 

 klein speksteenspleetbrandertje de lucht bereikt, waarin het ontstoken 

 wordt. De zoo verkregen lichtvlam is fraai wit en , naar het mij toe- 

 schijnt, is het donkere gedeelte aan de basis daarvan kleiner dan in 

 die' van de meeste andere spleetbranders. 



h. Een gewoon schotsch brandertje , waarop met behulp van twee 

 kleine inkepingen in den bovenrand een platina plaatje , van bijna 

 0,2 mM. dik en ongeveer 0,4 cM- oppervlakte, zoo kan worden ge- 

 plaatst , dat de beide gasstroomen , die anders daar tegen elkander bot- 

 send zich uitspreiden, nu het plaatje treffen, en daardoor hetzelfde 

 doen, maar tegelijkertijd dit laatste in gloeiing brengen. 



c. Een zoogenaamde Bengelbrander. Dit is een porceleinen Argand- 

 brander, die zich van de gewone alleen onderscheidt door grootere 

 afmetingen en door dat de lucht van onderen slechts tot de vlam kan 

 toetreden door een aantal openingen in den wand van een afgeknot- 

 ten kegel. Deze , gewoonlijk ook van porcelein , was in het exemplaar 

 dat mij ten dienste stond , vervangen door een dergelijken van koper- 

 gaas. De eigenlijke brander heeft een inwendige middellijn van 21 en 

 een uitwendige van 32 mM. en bezit 45 openingen. 



Mijne proeven zijn genomen in het laboratorium voor Physica van 

 de hoogere burgerschool met vijfjarigen cursus te Haarlem. Ik vermeld 

 dit hier, ook om den leeraar in de physica aan die school en den 

 Directeur, Dr. h. brongersma, dank te kunnen zeggen voor de mij 

 daartoe verschafte gelegenheid. 



De door mij gebruikte photometer is een van bunsen van de aller- 

 eenvoudigste inrichting , zooals die aan die school , enkel voor demon- 

 stratie bestemd, voorhanden was. Een gootvormig uitgeholde houten 

 balk , van omstreeks 3 M. lang , draagt drie blokjes die daarin kunnen 

 verschoven worden. Aan elk dezer blokjes is een wijzertje aangebracht, 

 waardoor men den stand daarvan op een zijdelings aan de balk aan- 



