OVER DE VORMING VAN EILANDEN. 153 



door het aantrekkelijke der biologie medegesleept soms zeer verganke- 

 lijke, in ieder geval voorbijgaande verschijningen ten grondslag heeft 

 gelegd aan een systeem , dat eigenlijk in zeer ver achter ons liggende 

 geologische perioden schuil moest gaan. Ieder weet, b. v. hoe het ge- 

 heimzinnig Lemuria in zelfs zeer elementaire leerboeken is opgenomen. 



Nieuwere onderzoekingen hebben het geloof aan het bestaan van Le- 

 muria geheel omvergeworpen. De Lemurinen zijn niet alleen op Mada- 

 gaskar en in Zuid- Azië te vinden; zij leven ook in de Senegal-landen , 

 te Sierra Leone , Fernando Po , Zanzibar en Natal. 



De groote onderzeesche vlakte , die het graf der Lemurinen moest aan- 

 duiden, is op de nieuwe dieptekaarten van den Indischen oceaan niet 

 voorhanden. Er zijn alleen eenige groote , maar niet eens bijzonder 

 ondiepe banken. Een van deze is wel niet veel kleiner dan Madagas- 

 kar, maar zij zijn alle door breede en diepe straten van elkaar geschei- 

 den. Eene vaste landverbinding tusschen Ceylon en Madagaskar behoort 

 dus , als zij er ooit geweest is , tot een ver verwijderd geologisch ver- 

 leden. Over 't geheel zijn de kritische geografen van den tegenwoor- 

 digen tijd niet meer geneigd aan reusachtige verzonken continenten 

 te gelooven. Op plaatsen thans door groote zeeën bedekt , waren in niet 

 te ver achter ons liggende tijdperken geen continenten te vinden, even- 

 min waren de tegenwoordige continenten geheel en gelijktijdig door den 

 oceaan overspoeld; voortdurende kleine wisselingen en verschuivingen, 

 zooals nog onder onze oogeii voorkomen, worden daardoor niet uitgesloten. 



De slotsom hiervan is , dat men over 't geheel wijs zal doen , wan- 

 neer men voortaan niet meer ter verklaring van allerlei, wat onver- 

 klaarbaar schijnt , tot groote veranderingen in de verdeeling van land 

 en water zijne toevlucht neemt. Dr. hahn brengt ons verder, bij de 

 bestrijding der biologische methode, ook het woord van ferdinand van 

 RiCHTHOVEN in herinnering dat "het onderwerp der wetenschappelijke 

 geographie in de eerste plaats de aarde zelve is , onafhankelijk van 

 hare bekleedsels en bewoners." ') Onze schrijver vereenigt zich volko- 

 men met deze stelling , waarbij den geoloog in de eerste plaats het 

 woord wordt verleend. Hij zegt: wanneer heden een geograaf een eiland- 

 gebergte naar zijne hoogte, geleding en steensoorten beschrijft, zal 

 men nog na eeuwen door hernieuwd onderzoek der geognostische ver- 

 houdingen, en door het nameten der berghoogten zijn arbeid kunnen 



' F. V. KicHTHOVEN, "^ China.''' 



