158 OVEE DE VORMING VAN EILANDEN. 



rimpelingen der verstijvende aardkorst veroorzaakten deze scheur , die dan 

 zeker door de werking van het water werd vergroot. De eilandjes van gra- 

 niet , die volgens peschel en sclater het hoofdeiland omgeven , bestaan , 

 zooals de jongste onderzoekingen bewezen hebben, uit vulkanisch ge- 

 steente en koraal. Dit is een gewichtig bewijs tegen de Lemuria-hypo- 

 these. De Seyschellen bezitten echter wel graniet , maar de groepen-eilan- 

 den en de onderzeesche banken , die in dit gedeelte der wereld voorhanden 

 zijn , worden , zooals reeds gezegd is , door zulke diepe kanalen geschei- 

 den , dat men het vroeger bestaan van Lemuria niet kan aannemen. 



Het eiland Ceylon wordt door hahn aan een nauwkeurig onderzoek 

 onderworpen. In tegenstelling met de meeste nieuwere geografen, die 

 de biologische methode volgen , is hij van meening , dat Ceylon wel 

 degelijk een deel van Yoor-Indië heeft uitgemaakt. De Palkstraat be- 

 reikt nergens eene diepte van 183 m. , zelfs zijn daar volgens de admi- 

 raliteitskaart nog twee zeer ondiepe onderzeesche verbindingen tusschen 

 Ceylon en Yoor-Indië. Men moet niet vergeten, dat de Engelschen de 

 Pambanpassage als 't ware geschapen hebben, en in 1881 was die toch 

 nog slechts vier meter diep. Ceylon is eigenlijk veel enger aan Azië ver- 

 bonden dan Engeland aan Europa. Zoo neemt Dr. hahn dan aan , dat Cey- 

 lon in plaats A'-an door tektonisme , door erosie een eiland is geworden. 



Op hahn's meeningen omtrent de eilanden der Stille Zuidzee heb ik 

 boven reeds met een enkel woord gewezen. Aardig is het, hem aan 

 het slot zijner beschouwingen het beeld te zien schilderen, dat bij hem 

 oprijst, wanneer hij de dieptekaarten dezer zee nauwkeurig bestudeert. 

 Als bij het Jura- of Apalachengebergte , zoo strekken zich lange berg- 

 ketens voor zijn geestesoog uit op den bodem van den oceaan , die zich 

 plooide door contractie der aardkorst. 



ni. DE erosie-eilanden. 



In dit hoofdstuk wordt eerst aangegeven, wat men onder erosie ver- 

 staat, namelijk (volgens studer) de vernielende en afdragende kracht 

 van wind en water; ook nog den chemischen invloed door sommige 

 wateren op de gesteenten geoefend. 



Hahn wijst er nu op, hoe de sterkte der erosie natuurlijk afhanke- 

 lijk is van de gesteldheid der erodeerende krachten en van den tegen- 

 stand , dien het gesteente kan bieden, waaruit de kusten zijn gevormd. 

 Erosie moet dus allereerst op kusteilanden en klippen aan de kust 

 haar invloed doen gelden. 



