196 



DÊ VEK.DEELING VAN DË WAEMTÉ IN HET ZOKNESPECTRUM 



raden; reeds william herschel vond in 1800 dat, met een gevoeligen 

 thermometer, zich de warmte-werking van de onderscheidene stralen 

 laat aantoonen , en hij kwam tot de opmerkelijke ontdekking dat , buiten 

 het zichtbare deel van het spectrum , zich stralen bevinden wier be- 

 staan door den thermometer wordt aangewezen. Onafhankelijk hiervan 

 werd deze uitkomst later , door melloni , met gevoeliger werktuigen be- 

 vestigd gevonden. 



Denkt men zich de bovenbedoelde spleet , aangebracht in het luik 

 van een donkere kamer , vertikaal gesteld en de ribben van het prisma 

 daaraan evenwijdig , dan merkt men in het zonnespectrum vertikale 

 donkere lijnen op , die naar den ontdekker de strepen van fuaun- 

 HOFER heeten. 



De lichtsterkte in de verschillende deelen van het spectrum, zooals 

 die zich aan het oog van den waarnemer voordoet , is zeer verschil- 

 lend: de grootste lichtsterkte wordt waargenomen in het geel, een 

 weinig voorbij de streep D. Dit wordt duidelijker door de beschouwing 

 van fig. 1 , waar de rechthoek P QR S het zonnespectrum voorstelt , 



Ks. 1. 



met de voornaamste strepen van fraunhofer. Uit de verschillende 

 punten van P Q zijn loodlijnen getrokken , wier lengte evenredig is 

 genomen met de lichtsterkte , die het spectrum in het bedoelde punt 

 vertoont. De kromme lijn Po l Q door de uiteinden dezer loodlijnen 

 getrokken doet gemakkelijk overzien , hoe de lichtsterkte door het ge- 

 heele spectrum heen verloopt. 



Op dezelfde wijze kan men een figuur construeeren door in de 

 verschillende punten van het spectrum loodlijnen op te richten , wier 

 lengte evenredig is met de warmte-hoeveelheden , door een opzettelijk 



