206 DE VERDEELING VAN DE WARMTE IN HET ZONNESPECTRUM ENZ. 



op een lens , op den brandpuntsafstand van de spleet geplaatst ; de 

 stralen , door de lens gebroken , troffen het prisma en werden , na dis- 

 persie , opgevangen door een hollen spiegel , die ze naar den Bolometer- 

 draad terugkaatste. Op deze wijze vond langley, dat de uitgestrekt- 

 heid van het zonnaspectrum aan de zijde van het rood , in het donkere 

 deel , veel grooter is dan men tot nu toe meende ; verder vond hij 

 het maximum van de warmte-werking in het ultra-rood. In het nor- 

 male spectrum (het buigingsspectrum) echter , dat hij uit het prisma- 

 tische afleidt langs een weg , dien hij voorloopig verzwijgt , ligt het 

 maximum in het geel. 



Uit zijn metingen blijkt dat ^U van de warmtestralen , door de zon 

 ons toegezonden , donkere stralen zijn en dat de absorptie van de licht- 

 stralen veel aanzienlijker is dan die van de donkere warmtestralen. 



Langley meent dat zijne uitkomsten onze denkbeelden over de tempera- 

 tuur op onze planeet en over het bestaan van alle organisch leven 

 derhalve, aanmerkelijk moeten wijzigen, daar toch »de zonnewarmte 

 rechtstreeks veel minder invloed uitoefent , dan de opslorping der stralen 

 in onzen dampkring , die voor sommige stralen veel sterker is dan 

 voor andere." 



Moge het resultaat van langley's metingen nog nader controle en 

 bevestiging behoeven, de wetenschappelijke onderzoeker is door diens 

 vindingrijk vernuft een werktuig rijker geworden , waarvan de eerste 

 uitspraken alle belangstelling verdienen en dat zijn laatste woord zekerlijk 

 nog niet gesproken heeft. 



Amersfoort, October 1883. 



