DE UITBAESTING VAN DE KRAKATAU 



EN HAEE GEVOLGEN. 



Nimmer , zoolang de aarde bestaat en door levende , waarnemende 

 en over het waargenomene nadenkende wezens bewoond is , heeft een 

 natuurverschijnsel zoo de algemeene aandacht getrokken en de belang- 

 stelling in zoo hooge mate opgewekt als de uitbarsting van de Kra- 

 katau op 26 en 27 Augustus j.1. en hare meer of minder onmiddel- 

 lijke gevolgen. 



Nog nimmer trouwens had het gemeenschappelijk leven der beschaafde 

 menschheid zulk een hoogen trap bereikt , als gevolg van de over de 

 geheele aarde uitgebreide postgemeenschap en het telegrafen-net dat 

 haar omspant. In vroeger tijden hebben zonder twijfel op vele punten 

 onzer aardoppervlakte — de geologie leert het ons, met overtuigende 

 bewijzen — even geweldige , ja nog veel geweldiger uitbarstingen plaats 

 gegrepen. 



Van den tijd af dat door de uitwendige bekoeling der eenmaal in 

 gloeiend gesmolten toestand verkeerende aardmassa, de stolling der 

 oppervlakte onzer planeet begonnen was , gevolgd door allengs voort- 

 gaande samenkrimping en plooivorming , waardoor bergen en dalen ont- 

 stonden , heeft zich het in de diepere dalen opgehoogde water , de zee , tel- 

 kens een weg gebaand door de betrekkelijk dunne aardkorst heen tot in 

 de diepte , waar de aardmassa nog hare oorspronkelijke gloedhitte be- 

 houden had. Daar , in stoom veranderd van zoo hooge spanning dat 

 deze zich alleen door een druk van honderden atmospheren meten 

 laat , baant die stoom zich een weg door de daarboven gelegen 



