234 IETS OVER DEN ROODEN AVONDGLOED 



De fijne aschdeeltjes, die men zich als schier onvoelbare stofjes moet 

 voorstellen, kunnen dus zeer gemakkelijk gedurende vele weken in 

 het luchtruim zwevende zijn gebleven. 



Ofschoon de hypothese van lockyer vrij aannemenlijk schijnt, moet 

 ik mi] echter daarbij de volgende vragen veroorloven. Hoe kan de 

 stof van Krakatau reeds , zooals hirn heeft bericht , in het laatst van 

 Augustus in het departement des Vosges den rooden avondgloed heb- 

 ben veroorzaakt? 



Ten anderen : kan men voor zeker aannemen dat die grijze droge 

 stofdeeltjes alleen zonder waterdamp het vermogen bezitten, om even- 

 als de fijne waterdeeltjes , waarvan tyndall en eorbes gesproken heb- 

 ben , eenen zoo krachtigen helderen gloed terug te kaatsen, als alge- 

 meen is opgemerkt? 



Bij veenrook verkrijgt de lucht en de zon een roodachtigen tint, 

 dewijl de blauwe stralen worden teruggehouden of opgeslurpt, maar 

 het is niet dat fraaie heldere rood van het bedoelde luchtverschijnsel. 



Tegen de onderstelling van lockyer is Dr. meyer , sterrekundige 

 te Weenen , in verzet gekomen , in een opstel in de JSf. Freie Presse. 

 Hij vindt het zeer gezocht eenig verband op te merken tusschen de 

 uitbarsting op Krakatau en het gloeien vau den hemel. Volgens dien 

 geleerde moet men de oorzaak van het luchtverschijnsel vinden in 

 het bevroren water, dat hoog in den dampkring, minstens 7000 

 meters boven de aarde, als fijne zeer ligte ijskristalletjes rondzweeft. 

 De zoogenaamde witte wolkjes , onder den naam van schaapswolken 

 bekend, bestaan uit dergelijke fijne ijskegeltjes. Door de breking en 

 terugkaatsing der zonnestralen ontstaan de lichtverschijnsels , welke 

 den naam van bijzonnen dragen. Rudolf eolb , in Stiermarken , nam 

 ongeveer half December 11. eenen ring met bijzonnen waar , terwijl 

 er op 22 December eveneens op de sterrewacht te Weenen eene bij- 

 zon werd gezien. Volgens Dr. meyer ligt het dus voor de hand die 

 ijsnaaldjes als de oorzaak van den avondgloed te beschouwen. Om de 

 gelijktijdigheid van het verschijnsel over de groote uitgestrektheid , 

 waarin het zich vertoonde , te verklaren , neemt hij aan dat de aarde 

 plotseling in een groote wolk van ijskegeltjes is doorgedrongen , die 

 in het wereldruim rondzweefde. 



De onderstelling van Dr. meyer komt mij niet aannemelijker voor 

 dan die van lockyer , uitgezonderd wat de breking en terugkaatsing 

 der lichtstralen betreft. Maar hoe kan daaruit het achtervolgens ont- 

 staan van den gloed op verschillende plaatsen verklaard worden ? Mau- 



